Müzik kanalını değiştirip, herkesin katıldığı bir düşünceye ortak oluyorum: Yeni aşk, yeni dünya. Aspirinden daha güçlü, elektrik gücünden daha etkili, mucize tariflerinden daha hızlı. Aşık olunduysa artık her şey iyidir, hayat olağanüstü güzeldir. Binlerce liralık yenilenme programlarını da unutun gitsin. Yerel, ulusal, evrensel bütün okunan haberler artık iyi haberdir. Hiç bu kadar genç olmadığını hissetmek ayrıca bir harikalık. İnan bana artık gerçek yaşında değilsin, çünkü işte söylüyorum, açık ve net âşıksın. Görünür, görünmez değişiklikler başlar.

Hayatın artık asla âşık olmadan önceki aynı hayatın değildir. Hayat gücünü artırmanın da bir bedeli var illaki.

“Sanırım öyleyim.”

“Nasıl yani?”

“Aşığım işte.”

“Peki, dediğin gibi olsun. Gelecek sonbahara iyileşirsin nasıl olsa.”

“Sanmam.”

“Sanmıyorum, eminim.”

“Midemde tuhaf bir his var. Aşk bu. Biliyorum. Bu şey işte, öldürüyor beni.”

“Bütün tehlikeler sessizce yayılır, mademki sen hissediyorsun hızla vazgeç.”

“Çok geç…”

Gülmek bulaşıcıdır. Her şey çok komik. Ne güzel hayat. Bu oda sık yapraklı bitkilerle örtülü, gece yuvarlak ve parlak bir cisim bu gizli bitkilerin üstüne ışığını düşürür. Bu alanın çevresinde iki tur atar ve geri geleceğini söyleyip gözden kaybolur. Bu ışık ikisinin de daha önce karşılaştıkları herhangi bir ışığa benzemiyordu. Farklıydı. Uzaklardan gelen, dünyadan tamamen değişik bir hayat gibi, evrende olan yıldızların milyonlarca yıl hiçbir değişikliğe uğramadan aynı uzayda kendilerine ait bir hayatın içinde yerleşik yaşamaları gibi, olamaz dediğimiz bilime aykırı fikirler gibi kulağa çok saçma ve büyük hızla da yol alan

delice ilerleyen ispatlanamaz bir teori gibi. Tam da istediği gibi akıl almaz bir şeydi. Bu teori bütün evrenin dikkatini çekebilecek kadar güçlü ışık kümelerini etrafına saçılan çok gizli bir asıl güç merkezinden alıyordu. Kaybolduğunda artık orada olmayan her ne ise görme gereği olmadan da çok iyi hatırlayıp hep ama hep aynı şeyi aynı derecede güçlü hissetmek. Asıl şaşkına çeviren şey ise bütün o sık yapraklı bitkinin bütün gizli alanları ele geçirip gerçek ve uzak her köşeye inanılmaz hızda yayılıp bütün zihni ele geçirmiş olmasıydı.

Asılsız teoriler çoğunlukla sınırsız hayallerle geliştirilmişlerdir. İspat edilememiş olması hayal edilmediği anlamına gelmez.

“Nedenini bilmek ister misin?”

“Dinliyorum.”

“Radyoda bir şarkı çalmaya başladı. İkimiz de kısık sesle eşlik etmeye başladık. İkimizin de çok az sayıda bildiği şarkılardan biri tam da o anda çalmaya başlamıştı. Sonra o ıslıkla şarkıya eşlik etti, ben kısık sesle söylemeye devam ettim. Şarkı bittiğinde artık eskisi gibi olamazdık, hiçbir şey eskisi gibi olamazdı, âşık olmuştuk…Tıpkı her yeri hızla saran sık yapraklı bitkiler gibi…”

“Tüm aşklar bazı tutkulara bağlıdır. Kasımda sık yapraklı bitkiler bile yenilenir.”

“Ben yenilensin istemiyorum ki, aksine hep aynı kalsın istiyorum.”

“Doğa kendi bildiği gibi yaşar.”

“Keşke sussan artık…”

Bir Aşk Teorisi
Hülya Uçar.

Nerede olursan ol geri dönebilirsin, hangi gecenin yanındaysan önemi yok, kaçıncı duymadığım bir hikayenin içinde olduğunu da dikkate almıyorum. Bence, şimdilik yapılacak bir şey yok. Acelem yok, keyifsizliğim geçecek. Asla geriye bakmadım, asla içim acımıyor. Herkes beni seviyor. Yalnız asla değilim, ki olsaydım da bundan bana ne bir hayat içindesin. Partilerde kaybolmadım, kurbağaları sevenler partilerine de katılmadım, yolumu şaşırmadım, on dokuzuncu cadde üzerinde yürüyorum, muz kabuklarını toplattım, her yerim kırık dökük dedim, bir kez daha dayanamayabilirim, ehemmiyet vermeliyim hayatıma, mesela demeden, ilk defa doğruyu söylemeliyim: Herkes beni seviyor. Hiç bir hususta sana nasihat etmedim, ben senin yerinde olsam demedim, başka türlü hareket ederdim de demedim, sıkıntılı meseleleri de başına hiç dert etmedim, defetmedim de, evde herkes iyi midir, hiç sormadım, önemsemediğimden değil, hayatına özen gösterdiğim için, evde sık sık senin adın geçiyor diyemedim sana, fakat neden gelmediğini sordum, herhalde geleceğim dediğinde, hangi halde gelmek mümkün diye kurcalamadım, üstünü örttüm, mümkün olsaydı, mümkün olsaydı, şu halde gelirdin, her durumda gelseydin, refakat ederdim hayatına, az havayla yaşardım, ama seninle olurdum, cari hesaplar kapanmadan, hakkında, hakkımda hesap vermeden toplardım yastıkları, netice itibarıyla, iğnenin deliğine girmiş olsan bile keşke gelseydin, şüpheli cümlelerde bırakmasaydın, kabahatli miyim, kabahatsiz mi, imtihanda mıydım, uzaklarda mı, eve gitmeyi tercih etmiyorum şimdi, içim deliklerle dolu, çok geç uyuyorum artık, bu hafta Milano’ya gidelim, oradan da Napoli’ye, çok geç uyuyorum, boş konuşuyorum, boş hayaller peşindeyim, gelişigüzel yaşıyorum, gayen ne, beni öldürmek mi, sana meseleyi kaç kere kaç kelimeyle anlatacağım, ne yapacağımı bilmiyorum, senden önce sensiz bir hayatı nasıl yaşamış olduğumu da, çok yorgunum, iş aksi gittiğinde toparlayabilirim her yerimi, ama bu defa kalbim sıhhatsiz, aklımı başıma alamıyorum, öteberiyle uğraşamıyorum, hiçbir şeye önem vermedin, akıllı bir adama benziyordun, müthiş hoştun, az havayla yaşanabilecek kadar etkileyici, şimdi afallayıp kaldım hayatın içinde, sana gerçeği söylemek istedim dediğini duyar gibiyim, duymaz gibiyim, şeytan işe karıştı, artık her şey için çok geç, az havayla yaşıyorum. Herkes beni seviyor. Sen hariç herkes beni seviyor…

Türkçe Aşk
Hülya Uçar.

Yabancı bir evdeyim, nasıl geldiğimi hiç bilmiyorum. Kim olduğumu hatırlamıyorum. Eşyalara dokunuyorum, tanıdık bir şeyler, sanki daha önce bu nesnelere tutunmuştum. Aitlik duygusunun yitikliği. Eski bir kiracı gibi dolaşıyorum odalarda, herhangi bir köşesinden kendimi yakalayabilmek, unuttuğum yaşamımı geriye çağırabilmek ümidiyle. Yaşadığımız üzücü anıların geçmişte kalarak, belleğimizin geriye atmasını özleriz, nedenini bilemediğimiz iç sıkıntılı zamanlarda yanımıza tekrar tekrar gelişlerini önleyebilmek için. Oysa şu an kimliksizliğim beni rahatsız, huzursuz ediyor. Duvarlara asılmış bir aile fotoğrafı olmalı, ama yok işte. Kimsem yokmuş demek. Ölmüş bir aile mi? Sonsuzluk mu? Teklik mi? Çekmeceleri açıyorum, bir sürü kağıt, okunması imkansız, hepsinin üstünü karalamış, karalamışım, camdan yapılmış iki geyik, bitmiş bir Paloma Picasso parfüm şişesi, uyku hapları, bir yılbaşı kartı, tarih yok, “Seni sevdiğime gerçekten inanıyor musun? Şehirden ayrılma, yoldayım!”, bu bir sevgiliden gelmiş olmalı, isim de yok, başkasının yaşamı için üzülebileceğim kadar bir hüzün duyuyorum, bir gümüş kolye, içinde iki resim var, biri benim resmim, diğeri hiç bilmediğim bir adam, belki yakında biri gelir eve ve beni anlatır, kim olduğumu dinlerim.

“Seni uyandırmaya kıyamadım, burnundan öptüm. Mantonun bende kalmasına aldırmazsın sanırım.”

İsmim Selinmiş.

Unuttum
Hülya Uçar.

Onunla aynı hayatın içinde olmayı epeydir hayal ediyordum. Gizli tutsak bile bazı hayaller sır kalmıyor. Bir anlamda açıkça onu takip edecektim. Kahveyi nasıl yudumladığını, önce hangi gazeteyi okuduğunu, hangi yürüyüşlere çıktığını, hayatının her dip köşesini bulacaktım. Onunla romantik taşkınlıklar, uydurmak zorunda olmadığı yalanlar, verip tutmadığı sözler olmadan hayatının içinde yer alacaktım. Bu berbat bir aşk hikayesine göre çok daha az yorucu hatta mantıklı geliyordu. Çok sevdiği kahveyi yudumlarken yanında oturacak, görünmezliğimle en sadık hayat arkadaşı olacaktım. Dahice.

Başını uzaklara çevirdiğinde onu daha çok sevdiğimi fark ettim. Sonra aniden kahveden boğazını yakan bir uzun yudum alıyor. Hımm, acıyı seviyor. Pekala, bunu aklımda tutmalı ve en kolay bir anda ona hızla çarpıp görmezden gelmeliyim. Hem böylelikle ona dokunacak hem de onu mutlu edecektim. Aşk, tutku, takip her şeyi olağan ve çok sıradan yapabilme gücüne sahipti. Bir saniye sonra gazetesini katladı. Dikkatini çeken bir haber okuyor olmalı. Hayal kırıklığına uğramadan, kendimi güvenceye alarak nasıl da sevebiliyordum bu adamı. Plan yok, gelecek yok, yalan yok, işlemeyen hiçbir saat yok. Her şey kontrol altında. Her şey nasıl da istediğim gibi ilerliyor. İki hayat aynı hikayenin içinde, iki hayatı da bilen sadece benim. Ona aşık olduğum için asla kendimden nefret etme ihtimalim yok. Parmakları ağır ağır gazetenin üstünde dolaşıyor; beyaz, güzel elleri var. Dehşete sürüklenmeden her hareketini seviyorum. İkinci kahveyi nazikçe istiyor garsondan. Herkes bilebilir, bence o eski iyi kalplilerden. Bir kalem istedi. Tuhaf, sanırım gazeteden iş ilanlarına bakacak. Bakışları benim tarafıma çevrildi. Sanırım öleceğim. Beni fark etmiş olamaz, bana öyle gelmiştir, çok ama çok güzel gözleri var, hayır öleceğim, bütün vücudum işgal edildi sanki, asla bilemez her sabah onu haftalardır seyrettiğimi, asla! İnsan hayatı onca uzunken birkaç haftanın ne önemi olabilirdi ki! Bütün hayatımı şu an, onunla ilk göz göze geliş anının yavaşlatılmış halini seyrederek geçirebilirim. Bütün gücümle iki defa gözlerinin içine bakma cesareti gösterebildim. Şimdi ölmezsem sanırım bir daha ölmem. Bir dış özellik nasıl bütün hayatımı, kalbimi, hayallerimi ele geçirebilir… Bu kadar güzel gözleri olmasa…Bu iki kez göz göze gelişten sonra hayatım bir daha hiç eski hayatım olmayacak. Ne sabah kalkışlarım, ne gece uykularım… Gazeteye bir şeyler not alıyor, arada bana bakıyor, sanki, sanki… Sandalyeye masaya sanki yerleşik kaldım, bir türlü kıpırdayıp kalkamıyorum, kaçamıyorum… Başka, başka ülkelere gitmek istiyorum bu adama daha daha aşık olup bitmeden. On binlerce yıldır masada oturuyor gibiyim, hiçbir şey olmamış gibi, onunla göz göze gelmemişiz gibi, sanki onun hayatını takip etmemişim gibi çıkıp gidemiyorum. Olanaksızı mümkün kılmak, görünmez olmak istiyorum. Ben bu adama aşık kalamam, ben hayatımı geri istiyorum, bu takip, bu tutku baştan sona hataydı. Yeniden çıksam yola, başka yöne sapsam, onu hiç görmemiş olsam, her şey ama her şey, onu hiç görmediğim zaman olsa. Muhtemelen aşığım. Kesin aşığım. Ölüyorum.

Ya şimdi niye bana doğru bakıyor, niye hafif bir gülümseme var yüzünde, hesabı istedi. Kesin biliyor ona aşık olduğumu ama kesin. Yok mu olacak? Artık takip edildiğini anladıysa hayatta bir daha onu göremeyeceğim. Hayatta ona bakamayacağım. Onu asla ama asla seyredemeyeceğim. Hayatının içinde hiç ama hiç olamayacağım. Ben öldüm.

Masadan kalktı, gazeteyi aldı. Dikkatle katladı. Yanımdan geçiyor, hiç kıpırdamıyorum, nefes alırsam öleceğim, gazeteyi masama kahvemin yanına bıraktı. “Okursanız sevinirim.” Gitti.

“Ben de sizi takip ediyorum haftalardır. Çok güzel seyrediyorsunuz. Yarın aynı saatte kahvelerimizi içerken konuşacak çok şeyimiz var.

Ben öldüm.

Kahve Lütfen!
Hülya Uçar.

Eski hatta felaket, iki katlı bir evin ikinci katını peşi sıra çıkıyoruz önümüzde Giritli bir kadın, belli ki eskiden oldukça alımlıymış, kadın aşağı çekiliyor aramızdan, bizi ikimizle bırakırken bu evi kiralayalım diye, sevişeceğimizi düşünerek porsuk duvarların çevrelediği küçük berbat odada, yerleşmiş ahşap bir gardırop anahtarı mutlak kayıp, yatakta ters devrilmiş sidikli bir döşek, ayakkabılarımızı  çıkarıp girmiştik bu yetmiş iki no’lu haneye, gözlerimiz birbirini yakaladığında iki acı tebessüm dağıldı, bir iki fotoğraf assak, bir  menekşe yerleştirsek pencere önüne, yatağın hemen yanına bir abajur, değişir miydi mekanlar, iki sevgili iç çektik, belki sevişebilirdik her yerde, alt katta çalınırken yunan şarkılar hüzünlü sevişirdik, kokusunu silebilir miydik bu ikinci katın tenimizden yükselen sıcakla, çok fazla değil miydi kirası böyle bir yer için, üstelik döküldü dökülecek, ya altında kalırsak ,sevişirken ölür müyüz çıplak ve söylentiler olur yasak aşk ölüm getirdi diye, hem kadın bize tuhaf bakmadı mı, sevmedi bizi, birbirimize aşık olduğumuzu anladı aklına gelir soyunacağımız, sesi üzer bu yalnız kadını birleşmelerimizin, hiç sebep yokken kirayı artırmak isteyebilir, nedensiz surat asabilir sabah mutlu çıkacakken evimizden, komşular çok değil bir hafta sonra bizi gösterir işaret parmaklarıyla, gece yarısı baskın olur, çarşaflara sarınmış çıkarız sokağa, muayeneye gönderirler belki beni, ölürüm, ölürüm, çok değil fahişe derler ve beni arzularlar, ölürüm, ölürüm aşkımız zedelenir, üzülür, yıpranırız, zaten basık tavanlı bir ev.

Şuraya oymalı kısa bir perde assak, güneş içeri gelir mi,umut bile olabilir içerde yağmur sesi, çay içer hikaye okuruz, ev dinler Olağanüstü  Masallar’ ı, sonra yine sevişebiliriz,yoksa kasvetli mi olur oda öğleden sonraları, ev kuzeye mi bakıyor, güneş nereden doğar, açık hava sineması bile varmış yakınlarda, bazı bazı gidebiliriz, belki Çingeneler Zamanı’nı yeniden bile seyredebiliriz, o kadar da kötü sayılmaz aslında büyük büyük annemin kilimini sereriz, çok değerli şimdi, yaşasaydı  mutlu olurdu onu sevdiğime, seviştiğimizi bilse mahvolurdu, vazgeçtim, duvardan duvara halı döşetiriz çok değil yirmi beş metrekare, yaşadıkça güzelleşir evler, bir yıla kalmaz çok severiz burayı, dut ağacı var evin önünde, göreceksin her şey güzel olacak, bozacı uğruyor sokağa, duydun mu, boza  sever misin, bu evi tutalım, büyük evlerde üşüyebiliriz, zaten iki kişi değil miyiz, onarabiliriz yıkık dökük parçaları, yunanlı kadına hikayeler anlatırız, Isınır zamanla bize, hem biz hoşsohbet insanlarız, komşulara sıkça gülümseriz, sessiz de sevişebiliriz, ilerde belki nadiren haftada bir kere, yılbaşı gecesi onu çağırır tombala oynarız, yalnız kalmaz, zaten biz televizyon da seyretmeyiz, çok sessiz kiracıyızdır, çocuğumuz hiç olmayacak, topu topu iki kişi sığarız bu odaya, her yere, hem evli de değiliz, hiç belli olmaz belki ayrılırız, o zaman terk ederiz bu evi yakınlarda kilise varmış, hiç kiliseye gitmedim, yavaş ol, burası çok soğuk kazağımı çıkartmıyorum, ne güzel kokuyorsun, sokaktan seyyar satıcılar geçiyor, gürültülü bir mahalle çocuklar aşağıda top oynuyorlar, bir gün  camımızı  kırabilirler,çok özlemişim seni, kazağımı niye çıkartıyorsun, ağaç yaprakları cama vuruyor, yağmur yağacak, ayak sesleri duyuyorum, çıplak yakalanırsak hayatta kiraya vermez bize odayı, harikaydın, bizi görecek, ben de seni çok seviyorum, kadın içeri girdi, sence bizi seyretti mi, Yunanca bir şeyler söylüyor bağırarak, baştan da sevmemiştim bu kadını, harabe bir ev, aşktan anlamayan bir bunak, belki hiç aşık olmadı, hala bağırıyor, merdivenler çok dik, düşebiliriz, çantamı unutmuşum, beni dinlemiyor, hiç böyle arzulamamıştık birbirimizi diyorum, ağlamaya başladı, deli olmalı, hemen kaçalım buradan, çantayı sokağa attı ikinci kattan, evimiz olabilirdi burası, ama seviştik, seviştik, hoşçakalın beyaz menekşeler, şimdi sonbahar, zaten basık tavanlı bir evdi.

İki sokak yukarıda bir çatı katı varmış, yağmur başladı…

Kiracı
Hülya Uçar.

Hayatlarım, gecelerim, aşık olmaktan kaçan trabzan atlayışlarım, bu niyetle her şeyi yavaşa alma hallerim, sonra çoğu başka hayatlar, ve daha sonraları… Böylece aşık olmaktan kaçarsın. Siyasal bilgiler düşünebilirsin, ekonominin gidişatına takılabilirsin, hadi hayat tepe taklak der amuda kalkıp “düş benden düş” diye çığlıklar atarak yelkenleri indirebilirsin. Aşktan kaçan halin her ihtimali bir eğlenceli oyuna getirebilir. Genlerinde iyiden iyiye gitme hali var. O günlerde, bu günlerde hem sessiz hem uykulu geceler kolay ve yavaş gelebilir.

Hayat, kıyıdan çok uzakta ne kadar hayal görünürse senin için en emniyetli gece o olur.

Ertesi gün çok çok unutmuş olman gereken bir hikayen olmayacak, sessizlik sadakatin ve az sonra  elbiselerini giyip çıkacağın yeni bir hayat da yok… Kafamda belli bir adam da yok. Sen ben karıştık iyice. Yalan söylemeyi de adamakıllı beceremiyoruz. Sonra yağmur iyice yağdı, sonra iyice gittik…

Saatlerce uyuyamıyorum bu yüzden. Paltolarımızı alıp giymeden, “Bu kadarlık yeter” demeden uzun yürümemiş miydik? Nerede kaldı aklım? Gündüzki ya da geceki,  geçerli nedenlere dayanmayan, aynı öğlenlerin içinden yürürken birbirimize bildiğimiz bilmediğimiz hatta sandığımız şeyleri bile anlatmadık mı? Bu hayalin bir şeytan işi olduğu muhakkak. Çok dar sokaklardan geçilen daha dar sokaklar kaç yaşında öleceğini öğrenmek kadar mühimsiz. Hiç ilgilenmiyorum seninle, aşkla, yokluğunla… Çok önemli şeyler yapabiliyorum; her sabah uyanıyorum, nereye kaç mil gidebilirim diye uzun uzadıya düşünüyorum, kayıplar düşünerek bulunabilir mi diye hayalet haritası çiziyorum, dediğim gibi çok önemli işler peşindeyim. Gözlerimi açıp kapamayı bile ağır çekim elli kere kafamdan geçiriyorum. Senlik vaktim yok hayatımda. Her biri ötekilerden çok farklı günlerim var.

Önceleri üzüldüm belki, içimde büyük öfkeyle uyandım. Sonraları bu öfkeyi sevdim. Beni  kendimden uzaklaştıran güçlü bir etkisi vardı. Hiçbir şey zor değil. Oturma odasının ışıklarını açıp kapatıyorum her gece. Geceleri balkona çıkıp üşüyorum, sonra yine oturma odasına dönüyorum. Anlıyorsun ya, hayat her gün akşam oluyor…

Paltom hala sende mi? “Evet” dedin, “Evet” demedin. Hiç düşünmüyorum. Bu yüzden uykularım kaçmıyor. Başka hayatlarım var, başka kafa yoruşlarım, başka başka… Beni görmek istersen ben burada değilim. Çoktan, çoktan gittim…Gece oldu. Gündüz oldu. Ben gittim…

Bende kalan palton öldü…

Aşkı Unutma Sanatı
Hülya Uçar.

Konuşuyorum. Konuşuyorsun. Çok iyi bilmediğim şeyleri, çok iyi bilmediğin şeyleri anlatıyorsun. Olağanüstü cümleler kurmuyorsun, olağanüstü cümleler kurmuyorum. Ne eskileri, ne geleceği konuşuyoruz. Kesinlikle blues  dinliyoruz. Aynı şarkıda konuşan iki tanıdık olmayı seviyoruz. Apaçık söylemeden yarım cümleleri tamamlayabilen bir eskimişliğimiz var. Uzun yıllar blues dinleyebilecek vaktimiz varmış gibi tasasız ritim tutuyoruz. Hiçbir kasabaya yürüyerek gitmemiştim hayatımda. İçimde uçsuz bucaksız çok kasaba var bu gece. Rüzgarın kendi halinde hayat kıldığı milyonlarca rüzgar gülü var bu kasabada. Çünkü böyle olsun istiyoruz. Yarı açık kapılar olsun, perdesiz evler, kimseye söylemediğimiz arka cümleler olsun, ne kış ortası, ne yaz ortası, hava bahar ılıklığında olsun, hatırladığımız hortlak öykülerimiz, hayaletli hangarlarımız, kusurlu hayallerimiz olsun istiyoruz… Ertesi sabah, ertesi sabah hep olsun… Hiç kuşkusuz hayat olsun… Uçurumun uçsuz bucaklığında iki sadık kalp olalım… Birbirimize katılmak zorunda olmadığımız sonsuz özgür fikirlerimiz olsun… Kasaba kıyıları ne güzel… Her şeye yaklaştığımızda her şey daha da güzel kalıyor. Burada hiçbir şey değerini yitirmiyor. Zamana karşı her şey aynı kalıyor. Bir an gece, bir an gündüz, her an öğle uykusu sakinliğinde.Ya gelmezse, ya giderse, ya ihanetse, ya hayat korkağıysa, ya diye başlayan şüpheli hiçbir soru yok. Her şey bu kasabada sadakatli uzun bir hikayeye dönüşüyor… Kır gezintisi halinde sonsuz yavaş, hiç telaşsız iki sadık hikaye kahramanıyız. Şu tuhaf rastlantıya bak ki ikimiz de blues seviyoruz. Şu tuhaflığa da bak ki ikimiz de birbirimize sonsuz güveniyoruz. Mutlu olunur, mutsuz olunur, iki eski ruhuz. Üç yıl önce beş yıl sonra hangi hikayeye uzanırsak uzanalım, aynı hikayeden geçmiş iki sadık ruhuz. Sen bana güveniyorsun, ben sana güveniyorum. Bu kasaba sahiden de güzel…

Aşk Kasabası
Hülya Uçar.

Akıntıya karşı koyamayacağımı biliyorum. Aynı kaldırımı arşınlayan rutin bir yaya gibiyim. I’m coming home. Yürüyecek başka yol kalmadı. Eskisi kadar hızlı yükselmiyorum. Dinginim. Birdenbire kendime gelmedim elbette. Uzun zaman düşündüm. Akşamlar nasıl geçti çok iyi bilmiyorum. Son kuşlar gitti, bazı kuşlar öldü, eve dönüyorum. Kimsenin gidişinden mesul değilim. Uğursuzluklardan da. Herkesin yeni bir hayata başlama hakkı olmalı. I’m coming home. Gece oldu sözünü tutmadın, diğer gece oldu sözünü tutmadın. Kaç sonbahar gecesi daha ertelenebilirdi ki ? Geceleri sayma ritminde seni başkalarıyla bırakma kararı aldım. İçim çeşit çeşit tuhaf hislerle çok geceler bitirdi, şimdi; yalın, huzurlu olma kararı aldım. Seninle ilgili içime doğanlardan, altıncı hislerden, sezgilerden çok sıkıldım. Senden sıkıldım. Neler oluyor safsataları canımı çok sıktı. Ne ayaküstü , ne de saatlerce, gecelerce konuşmak istiyorum seninle. Gizemli hallerinden en çok sıkıldım. Kumlu kıyılarda aylak halini de çok uzak ve anlamsız buluyorum şimdi. Bir an düşündükten sonra değil uzun uzun yaşadıktan sonra senden gidiyorum bu gece. Hayli uzaklara, senin hiç bilmediğin bana ait bir yere gidiyorum. Evet, uzun bir yolculuk yaptım ve bir hayaleti kasabada bırakıp beklenmedik bir kararla serüvene uygun olmadığımı keşfedip, çok iyi bildiğim evime dönüyorum. Kuşkular, kaygılar içinde giriş kapısı belirsiz, yolunu yitirmiş bu hikayede artık kalmayacağım. Bu gece eve dönüyorum. Ben seni çok önce terk ettim.

Nano Bir Terk
Hülya Uçar.

Bu gece daha çok senden söz edelim istiyorum. Bu bir nezaket veya iyilik değil. Açıkçası ben şezlonga uzanıp seni düşüneceğim. Yalancı olduğundan bahsetmeyeceğim. Sakin ol, bütün bunları izleyecek olan geçmişe ait bir aşkın kırk yıl hatırı olurmuş misali sadece bağlılık ve bir miktar hatırlama. Dahası hatırlatmam gerekirse bilirsin cömertimdir. Sırlarını verecek değilim, hatta kız kardeşinin arkadaşıyla bir kış bir yaz ,yalana dolandığını da anlatmayacağım. Yugoslavca “yalancı” nasıl denilir? İlgisi yok, aklıma geldi. Daha çok senden söz edelim. Bazı geceler bazı otobüsler bazı şehirlerde uzun konaklar, hiç uzun konakladığın bir kadın oldu mu? En uzun iki yıl aşığım diye ağladığın dışında demek istiyorum. Evet, bu kişisel bir hesaplaşma, çok önce yıl sormuştun, hayır seni hiç affetmedim, hiç. Hücrelerini de bağışlamadım, sadakatsizliğini de ama en kötüsü cesaretsizliğini. Bu noktada duralım istiyorum: Beni yaşama bağlı hiçbir şey senin kadar şaşırtıp, beni aşka tuhaf ve uzak kılmadı. Her adamın kalbinden, seninle geçmişin aynı duygularına kapılıp hayat hayat kaçtım tekrar  aşık olmaktan. Seni mi suçluyorum? Mümkün mü? Bu gece daha çok senden söz edelim istiyorum. Elin yüzün düzgündü de kalbin derin bir bağ ve iyilik taşımıyordu. Kalpsizsin demedim, dürüst değilsin, sıkı palavracısın, sadakatsizsin, bencilsin. Hayatta mutsuz ve yarım olman şimdi umurumda bile değil. Sevindiğimi söylemedim. Her şeyi anlamak istediğin gibi anlamakta üstüne yok. Moskova’da çok üşümüşsün oh olsun dedim mi? Her şey geri dönüşe ayarlı aslında, söylemeyeceğim beni umursamamanı, başka bir hayat anlatırım bunu da, vakti var, çok uzun bekledim, unutulması gereken bir uzun ihanet oldu. Herkes ihanet edebilir de, senin kadar olağan ve olağanüstü olabilir mi, bunu bilemiyorum işte. Bu söylediklerim görüyorum ki seni şaşırtabiliyor, ben de buna hayretle şaşırıyorum. Şurası bir gerçek ki, kız kardeşimin arkadaşına aşık oldum deseydin en azından bir yalan eksik konuşmuş olurdun, kalbimde ve kafamda  bu onurlu davranışınla iyi hatırlanabilir, ihanet ettiğini itiraf eden adam kalırdın. Özrün yoktu, ama çok daha kötüsü vardı, uzun zaman sonra benim söylediğim şeylerin doğru olup olmadığını defalarca sorman, gerçek kalp bağlantılarından uzak ve abuk sabuk. Şimdi ne mi yapıyorum? Geriye gelen aklımla gecenin gece halini, gündüzün gündüz saatini, boş kalbimin tadını çıkarıyorum. Bu gece seni konuşalım istedim daha çok, son bir şey daha sormak istiyorum: Beni benden daha çirkin bir kadınla neden aldattın?

Hesaplaşma
Hülya Uçar.

Aynı zamanda hem fötr şapkalar hem de beyaz perdelerler satıyordum. Alçak pencerelerden, beyaz tül perdeleri çekilmiş ev sahipleri sokaktan geçen fötr şapkalı yayaları seyredebiliyordu. İki hayatı bir dükkanda birleştirmek hoşuma gidiyordu. Size her şeyden söz etmeliyim, her açık ve koyu ton fötr şapka hikayesinden ve her ton beyaz dantel, tül, kadife perdelerden ve perdeler arkası gizli hayatlardan, ama ben bazı şeyler gizli kalsın, içimde kalsın istiyorum. Uğradığım kırıklıkları, başarısızlıkları, olmayanları söylememek için değil, bilakis her şey olduğu gibi açık olsun istiyorum. Hiç kuşkusuz net bir oturma odasında geçen bir ev sahibinin fötr şapkalı bir yayaya sevdalı olduğu aşk hikayesi bilinsin ve bu eski ruhun bir hayalci ile işbirliği içinde hikaye hikaye dolaştığı netlik kazansın istiyorum. Bu adam bu kadını seviyor ve herkes bunu bilsin istiyorum. Eve izinsiz giren fötr şapkalı bir yaya, ne olup bittiğini anlayamadan, yalnız yaşadığı evine erken döneceğini sanarak girdiği bu yarı açık beyaz tül perdeli oturma odasında saçları açık bırakılmış beyaz tenli kadına çabucak aşık olmuştu. Eski düzenli yaşama dönüş için geç olmuştu. Gecenin ortasında uyanıyor, acı çekiyordu. Kendi oturma odasında oturmak, kendi koltuğunda düşlemek artık ona az geliyordu. Bir bulvar üzerinde yürümüştü. Bir eve girmişti. Aşık oldu. Hemen uzaklaşamadı. Merdivenleri geri inse, kapıyı çalmasa, o bulvardan geçmese, hava ılık rüzgarlı olmasa, fötr şapkalı adam hiç aşık olmayacaktı. Sokaktan geçen arabaların gürültüleri, hayatın tuhaf bilinmezliği ve az sayıda gecelerin sonu. Hiçbir şey olmamış gibi dükkan kapandı. Kimse yoktu. Bundan sonra da dükkanda ne şapka ne de perde olmayacak.

Şapkacı Dükkanı
Hülya Uçar.