Rutin yaşamlarda kitaplar muhteşem sürprizlerdir, kısa süreliğine de olsa başka hayatın içine girer kahramanla birlikte dolaşırsınız. Soğuk bir limonatayla ferahlayan zamana uzun bir öykü ekleyip Latin Edebiyatı’nı ozanı Horatius’un dediği gibi “Carpe diem!” sözünü hatırlar günü yakalamaya çalışırız. Fransız yazar ve edebiyat profesörü Annie Ernaux’nun ‘Yalın Tutku’ novellası,  ‘Flashbacks Of A Fool’ film müziği olan Roxy Music ‘If there is something’ şarkısı eşliğinde müthiş bir okuma keyfine dönüşür. Kitap adı ‘Yalın Tutku’ olmasıyla birlikte alevli, saplantılı bir aşk hikâyesidir. Birçok kadının yaşadığı duygular aşkta benzerlik gösterebilir, okurken yazar Annie Ernaux’ ya sıklıkla hak verip, ben de aynı şeyleri yaşamıştım diyebilirsiniz. Annie Ernaux’nun kadın özgürlüğü hakkında yazması da dikkat çekici noktalardan biri, bu Novella Can Yayınları’ndan Yaşar Avunç çevirisiyle yayımlanmış.

İkinci kitap olarak ciltli kapağı olan Deli Dolu Yayınları’ndan ‘Sarı Duvar Kağıdı’ nı seçtim. Novella’nın kapak, iç tasarımı, hikâyenin kendisi oldukça çekici. Kitap birinci dalga Feminist akımın önde gelen yazarlarından Charlotte Perkins Gilman tarafından yazılmıştır, Maria Brzozowska resimlemiştir. Kadın, baskı ve delilik konusuyla bu Novella kadının dünyanın her yerinde baskılara ve bu yolla da psikolojik sessiz tacize maruz kaldığını bize hatırlatır. Delilik veya psikolojik sıkıntı kadına mı aittir ya da kadın yaşamına ait toplum, evlilik, görevler gibi zorunlulukların sonucu gelişen sürecin doğal sonucu mudur? Bu Novella okunurken de “You Don’t Own Me” dinlenebilir.

 Üçüncü kitap Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları’ndan Rus yazar Lou Andreas Salome eseri olan ‘Arayışlar’, burada da kadın karakter erkek ve bağımsızlık arasında kalıp seçimini sanatı, kendi hayatını özgürce yaşamaktan yana seçer. Biraz da edebiyat dedikodusu yaparsak Lou Andrea Salome’nin adı Nietzche, Rilke, Tolstoy, Paul Rée, Freud gibi ünlülerle aşk dedikodularına karışmıştır. Toplumsal baskıları altüst etmiş, başına buyruk, gelenek ve göreneklerle yetişmemiş zekası, aklı güçlü özgür kadın Lou Andreas Salome edebi, felsefi ve psikolojik birçok çalışmaya imzasını attı. Son novellayla da “Man! I Feel Like A Woman” şarkısını dinleyebiliriz.

 Dünyamızı güzelleştiren, zamanımıza anlam veren bu üç Feminist yazara, kadın ve birey haklarını savundukları, dönemlerinde ve günümüzde de her şeye karşı durabilme cesareti gösteren özgürlük yaşamcılarına, kendi adıma çok teşekkür ederim, aslında daima teşekkür duam; dünyamıza çok önemli derinlik, anlam veren ressam, müzisyen, edebiyatçı, felsefeci, sanat ve bütün bilim insanlarına içtenlikle gerçek dünyayı ve insanlığın yaşamını değiştirdikleri için sonsuz teşekkür borçluyum.

Novella Daima En Sevdiğim
Hülya Uçar.

Tam kalbimde yaşadığım yerden çok uzaklarda olmanın verdiği hakiki bir değişim vardı. Olağanüstü sakin bir gece yarısı yürüyüşü gibi gerçeği hiç dikkate almayan bir rüyanın içindeyim. İşin aslı şu ki; her şeyi kendime saklamaya kesin kararlıyım. Düşüncelerimi davranışlarımla ifade etmeyi istemiyorum. Gelişigüzel bir hafızanın yapacağı şeyi takip ediyorum, örtbas ediyorum, ayaklarımın altında gidebileceğim yeni bir yol daima olmalı. Bir gün başka bir kapıdan girip başka bir dünyada yaşayıp deniz gibi düşünebilirim, başka türlü konuşabilirim ve gerçeklik duygumun yerini ışıltılı bir hayalet alabilir. Uzun yıllardır tanıyıp geçtiğimiz insanlarla artık aynı dünyada değiliz, bittiği gerçeği beni diğerlerine, diğerlerini bana eski bir tanıdık yapar, tedbirin yeri kalmamıştır, yüzlerce yıldız gibi uzaktan fark edilen bir ışıkla ıslık çalarak ellerim cebimde tasasız yürüyorum. Aklıma sadece bir posta pulu geliyor: Üstünde sıradan gri bir taş resmi. Eğilip bir taş alıyorum yerden. Cebime atıp yürümeye devam ediyorum. Hiç kimse bilmiyorsa o bana ait bir rüyadır.

Posta Pulu
Hülya Uçar.

Yola çıkarken yalnız olduğumu sanıyordum. Sarı yağmurluğumu dikkatlice ilikleyip, sarı yağmur botlarımı giymiştim. Çıkmadan cebimdeki konyaktan uzun bir yudum aldım. Çikolatalı puromu kapıyı kapattıktan sonra ıslak çime atıp sağ ayağımla ezdim. Saat on biri geçiyordu. Nedenini söylemek zor, içimde birkaç istekle yürüyemeye başladım. Bir tanesi evde şöminenin başında konyağını yudumlamak istiyordu caz dinleyerek, öteki evi bırakmak…. Bu çok yağmurlu gecede üşümeye ayarlamıştım kendimi. Sonunda birkaç saatliğine yürüyecektim. Kararsızlık da var işin içinde. Nereye? Bu bilinmezlik, bu iyi adam olmama halleri. Sağa bak tehlikeli, sola kafanı çevir acil durum, tekrar sağa bak kırmızı alarm… Hiç kıpırdama, öyle kal. Ne caddeden caddeye geç, ne yol al. İyisi mi sen eve geri dön. Sarı botların dış kapının eve bakan kısmında hayal meyal yürüsünler. Hikayeye ekle şunun gibi şeyleri; “Sonra büyük ağaçları geçecektim, büyük gece hayallerini, olmaz renkleri, sakıncaları, tehditleri ve içimdeki ışıkları dikkate alacaktım.” Evde otursaydım bu gece, yaşayacağım geceyi bilebilirdim; sakin, olağan, huzurlu. Ülkemi, şehrimi, sınırları terk etmek istemezken, evden çıkmam bana küçük bir soluktu. Bir zamanlar başka hayallerim vardı, bir zamanlar başka bir sarı yağmurluğum, başka bir hayatım…Reddedebilir miyim? Birçok hayat mümkünken lanetli olan benimdi. Şimdi içimde laneti ele geçirmiş, başıma gelenler ve gelecekler sığınağında çok özel gizlilik içindeyim. Şimdi lanetlerin yanındayım. Asla sevmiyor değilim, tutkum haline gelen bu özel halle baş etmiyor, onu kendime bizzat çağırıyorum. Her gece aynı yere gidip, uçurumdan boş şişeleri, eski elbiseleri, poz verilmiş albümleri taşa bağlayıp atıyorum. Kesin uçurumda kalsınlar, ne rüzgar, ne fırtına, ne hortum geri getirsin. Lanete ters düşen her şey bitmiş olmalı. Hava yağmurlu, bunu da halime uygun buluyorum. Bazen neredeyse hiçbir şey hatırlamıyorum, bazen de bütün otomobil plakalarını tek tek sayıyorum, altı haneli eski arkadaş listesi telefon numaralarını, geçilmiş sokaklardaki apartman adlarını…Geveleyip duruyorum yatakta, bir sağa bir sola bir milyona sayarken bütün hafızamı silmeye çalışıyorum. Oysa tek bir şey. Tek bir şey bekliyordum. Hayatım, hayatımın önünden geçip laneti sollayacaktı. Kanıyor muyum bu zırvalıklara? Gönülden evet. Bu yüzden de aklıma şu gelmek istemiyor. “Sen pis bir yalancısın, bu lanete tutkunsun!” Neredeyse berbat olan her şeyi sonsuz büyüleyici buluyorum. Sonsuz büyüleyici. Bazıları bunları son derece aptalca bulur. Her türlü öğütten nefret edip son hızla geceye yürürken, unutulmuş bütün ikiyüzlülüklerle, lanetin içine bütün hayatımla yürüyorum. Sessizce benimle gelirken onu benden başka gören hiç kimse yok.

Ç.G.H: Çok Gizli Hayat
Hülya Uçar.

Yabancı bir evdeyim, nasıl geldiğimi hiç bilmiyorum. Kim olduğumu hatırlamıyorum. Eşyalara dokunuyorum, tanıdık bir şeyler, sanki daha önce bu nesnelere tutunmuştum. Aitlik duygusunun yitikliği. Eski bir kiracı gibi dolaşıyorum odalarda, herhangi bir köşesinden kendimi yakalayabilmek, unuttuğum yaşamımı geriye çağırabilmek ümidiyle. Yaşadığımız üzücü anıların geçmişte kalarak, belleğimizin geriye atmasını özleriz, nedenini bilemediğimiz iç sıkıntılı zamanlarda yanımıza tekrar tekrar gelişlerini önleyebilmek için. Oysa şu an kimliksizliğim beni rahatsız, huzursuz ediyor. Duvarlara asılmış bir aile fotoğrafı olmalı, ama yok işte. Kimsem yokmuş demek. Ölmüş bir aile mi? Sonsuzluk mu? Teklik mi? Çekmeceleri açıyorum, bir sürü kağıt, okunması imkansız, hepsinin üstünü karalamış, karalamışım, camdan yapılmış iki geyik, bitmiş bir Paloma Picasso parfüm şişesi, uyku hapları, bir yılbaşı kartı, tarih yok, “Seni sevdiğime gerçekten inanıyor musun? Şehirden ayrılma, yoldayım!”, bu bir sevgiliden gelmiş olmalı, isim de yok, başkasının yaşamı için üzülebileceğim kadar bir hüzün duyuyorum, bir gümüş kolye, içinde iki resim var, biri benim resmim, diğeri hiç bilmediğim bir adam, belki yakında biri gelir eve ve beni anlatır, kim olduğumu dinlerim.

“Seni uyandırmaya kıyamadım, burnundan öptüm. Mantonun bende kalmasına aldırmazsın sanırım.”

İsmim Selinmiş.

Unuttum
Hülya Uçar.

Kuşkusuz bir uyku saati. Yatağa uzanır uzanmaz uykuya dalmayı özlemişim. Erik bahçelerinde bir dolu hayal sayıklamadan, yüksek anlaşılmaz seslerde geçmişe dair zırvalamadan, uyanıp kapıları açarak gecenin sessiz asfaltlarında ayakların çıplak yürümeden sükunet içinde herkese ait rutin bir uykuya yatmak. Hayran olunacak sessizlik zamanı. Hayallerim tuhaf, hatta zor gibi görünebilir, ama ben şimdi sadece uyumak istiyorum; kolay ve basit. Otobanlarda giderken aklıma hep uzaklar geliyor. Tuhaf olan evler, bilinmeyen sırlar, adını bilmediğim kasabalar, 700 km, 650 km, varmayı düşlediğim şehre göre azalan mesafeler, mutlu veya mutsuz evler. Her ev sırlı bir kapı. Çok uzaklarda bilmediğin mutlu kasabalar, sessiz akışlı sakin şehirler…Kaç yol, kaç yolculuk, kaç gece alır mutlu evlere gitmek? Yeşil kadife, püsküllü koltuklar, avizeler, mavi beyaz porselenler, müzik kutuları, sabah piyesleri…Mutlaka bilmediğim hayatlar var. Asfalt kokulu yolculuklar, sabah ve gece is kokulu kasabalar, hayat kokan mahalle fırınları, bakkallar, eski yüzlü adamlar. Çöp  kamyonları sabah çok erken saatlerde geçiyor. Sesim bir ton aşağı, bir ton yukarı. Her şehirde terk edilmiş gitmeyen Chevroletler, bir dönemlerin parlak otomobilleri, ancak tutkulu olanlar hikayelerini bilir, otomobillerin ruhları vardır. Çok cümleler söylendi, bu rüyada çok uzaklara bakıyorsun, gidebileceğin bir şehir yok gibi… Bazı geceler yüzlerce kasabaya uğruyorsun, bazı geceler ise hiç yürüyemediğin ahşap tabanlı, soğuk zeminli , ıslak fayanslı uzak evlerdesin. Dört cam çevirmeli arabalar, anlattığım her şeye inanıyorum, zaman zaman her şey çok güzeldi. Her şey olacağına varır. Bazen ne kadar yol alsak hiçbir şehre gidilemez. Hayata ait kokular. Taş taklidi yapabilmek mümkün olsaydı her şey aynı kalabilirdi. Sandalyeler, koltuklar, şezlonglar…Yataklı vagonlar, limanlar, buğulu ve tutkulu büyüler, istasyonlar, kasaba kokuları, kilometre tabelaları, yeni şehirler, “hayat böyle” yazılı levhalar… Evlerin çatılarında şubat yağmurları, meşhur çocuk Pinokyo, başka masaldaki Polyanna’ya aşık olmuş, buna inanman bir masal olmamalı, hayatta her şey eşit değerde mümkün, erken saatlerde erken varmak için çıkılan yolculuklar, telaşa gerek yok, nasihatli de nasihatsiz de gidilecek yolun kokusu aynı olacak, bazı şeyleri gideceğin şehirleri seçerek değiştiremezsin. Hangi şehre gidersen git, aynı hayat, aynı rüyalar. Tesirleri hala devam eden bir zamanda mutlaka yaşamış olacaksın, köşe bucak, rüya rüya kaçsan, yine aynı şehir aynı yaşanacak.Ne geçmişte yapılacak bir şey vardı, ne de şimdi. Evdeki hesap çarşıya uymaz hayatlar yaşanıyor, imkansız denilenler imkanlı oluyor, az havayla yaşamak mümkün oluyor, rüya yorumla, fal bak, el oku, her şey olacağına varır, bunca telaşın, endişen boşa, oldu, bitti, üzülmen hiçbir şeyi değiştirmeyecek. Arka bahçede erik ağaçları ve terk edilmiş bir Chevrolet… Uyku uyku, şehir şehir, rüya rüya dolaşıyorsun… Hiçbir şeyi değiştirmek mümkün olmadı.

Aynı Hayat
Hülya Uçar.

Sevgili Canım, senin için endişeleniyorum. Bugün seni aradığımda sesin solgun, tesellisiz geliyordu. Sorular sorup canını daha da sıkmak istemedim. Hayatta her zaman güzel kalpli kimseler yok, bunu kabul etmeli hayat saatlerini ona göre ayarlamalısın. Çevrendeki insanlar her zaman sandığın gibi insanlar olmayabilir, sen de mükemmel değilsin. Hatta açık ifade etmeyi severim bilirsin, hatalısın. İyi ve beğendiğin taraflarını sevdiğin gibi, diğer insanlarda da hoşgörülü olup güzel hallerini aklına getirmelisin. Böylelikle çok kırılmaz, çok üzülmezsin.Neşeyle güldüğün zaman hayatın uzar. Sevgili Canım, sağlığına dikkat etmeli, incir çekirdeklerini umursamamalısın. Her şeyden önce berbere gidip saçlarının ucundaki kırıkları iyice kestirip, sonra da bir güzel yumurta sürmelisin. Ha şöyle, gülümsemen güzel. Ayrıca zeytinyağı da sürmelisin. Bunların hayatta çok faydalarını göreceksin. Boyunu uzatmak için geç kaldık ama yaşlanmaman için veya daha genç kalman için hala bir şeyler yapabiliriz pekala. Güneşli havalarda muhakkak sokağa çık, güneşe karşı yürümek seni yıllardan korur, neticeden çok memnun kalacaksın. Yıllar sonra bu anı hatırlayarak bana teşekkür edeceksin. Önemli değil Canım, içimden sana hep iyilik yapmak geliyor. Jamaika usulü portakallı ördek pişirmeyi bilmesen bile seni seviyorum. Yaptığın yemekler çok nadiren güzel oluyor, sanırım yanlışlık eseri, ne börek, ne de köfte yapabiliyorsun ama senin yanındayım. Sen de, sana gösterdiğim bu anlayış ve sevgiyi diğer insanlara göstermelisin. Zorunda değilsin ama inan bana hayatın daha kolay olur. Tamam, itiraf etmeliyim ki patatesleri iyi kızartıyorsun, her yeri yağ yapıyor, ellerini de yakıyorsun ama olsun. Misafirlere çeşitli hazır bisküviler ikram edebilirsin. Misafir deyince de ödün kopuyor, kuzum hem yalnızlıktan yakınıyorsun hem de kapı çalacak diye aklın çıkıyor. Kırk yıl geçti, seni hala anlayamadım ben. Dünyanın  hali gibi halimiz, Sevgili Canım. Aynı kalamıyor hiçbir şey. Artık telaş içinde yaşıyoruz, bir elimizle saçımızı düzeltirken, diğer elimizle yarım kalan çayı bitirmeye çalışıyoruz. Biliyorum yorgun düşüyorsun. Telaşı sevmezsin. Dingin, sessiz, az insanın sokaklarda yürüdüğü, arabaların şehirde sağlı sollu park edebildikleri kolay hayatı özlüyorsun. Kolay hayat artık yok, dünya bir bilmece, kim kimi bombalayacak, kim nerede yalnız kalacak, hangi ülkede savaş çıkacak, kim otobüste kime yer vermeyecek, yaşlılar bu telaşa nasıl dayanacak, kalp bütün bu ağrıları ne kadar uzun çekebilecek. Sevgili Canım, canını bu kötü şeylerle sıkmak istemiyorum elbette, ancak dünyada hiç kötülük yokmuş gibi büyütüldün  ve bu gerçek hayat seni kaygıya itiyor ama işte gerçek. Öğle saatlerinde herkesin öğle uykusuna yatırıldığı çocukluğunu özlüyorsun, anlamıyorum, hissetmiyorum, bilmiyorum sanma. Ama zamanı geri döndürmek gibi bir gücüm yok, sihirli bir çubukla sana eski hayat verebilmemi bekleme. İsterdim ama elimde değil. Mümkün değil, Sevgili Canım, fakat sana iyi bir haberim var. Dün gece seni rüyamda gördüm. Yağmur  yağıyordu. Yağmur ışıltılar gibiydi. Rüya ya. Sen de çok güzel yeşil ipek bir elbise giymiştin. Işıltıların içinde sakin, telaşsız, ağır ağır yürüyordun. Sonra, yeşil, yemyeşil bir bahçeye girdin. Sevgili Canım, aynen rüyamdaki gibi sahiden mutlu olacaksın. Rüya hakikat olacak. Uzun saçlar sık sık kesilmek ister, unutma.

Sevgili Ben
Hülya Uçar.

Sonu hakikatle nihayetlenmeyen uzun yol rüyalarının asılsız olması, daha da tuhafı hayali yolların hayali olması sence umurumda mı? Yolda yolcu olmam için havada ilk leyleği gördüğüm bir zamanlama olmalı mı? Doğru yerde, doğru zamanda değilim, inandığım için yolcuyum ; olmayan şeylere, mesela boşluğa inanıyorum, mesela beş yapraklı yoncaya, mesela abajur ışığında görülen rüyanın kısa sürede gerçekleşeceğine, sökülmüş yünlerden yedi kapıya dağıtıp dileklerin gerçekleşeceğine, mesela sana inanıyorum. Sence hakikat umurumda mı? Yumurtanın yararları, zayıf kalalım , güzel olalım, yüzümüze salatalık kabukları, gözlerimize çay poşetleri, adı mutlu hayat olsun, sence ben bir kedim olsun istiyor muyum? Sence kedi beni istiyor mu? Anlaşalım; bir kere ben kafam, saçlarım, yüzüm, bütünüyle anlamsızım. Ne sevilmek istiyorum, ne sevmek. Ağzımda yeni dünya çekirdeğini saatlerce, günlerce büyülü bir çikolataya dönüşeceği rüyasıyla beklediğim hayalli saatleri   çocukluk arkadaşlarıma bütün kalbimle inandığım güce borçluyum. Ya ben hep hayalliydim, ya hayat hep hayalliydi. Akıllı değilim, akıllı da olmak istemiyorum. Ardışık hayatların ardışık hayallerini kurmayı iş zanneden hayal kalp bir yolcuyum. Derin derin düşününce sonuç bende hakikate dönüşmüyor, eskiden veya yeniden bir şey değişmiyor. Sence umurumda mı? Doksan dokuz yıllık hayatım olsa koca bir hayal olmaktan öte bir pinçik hakikat olamayacağım. Dolambaçlı yollara sapmadan hayal üstü hayal altı bir adam olduğumu söyleyince de benimle ilgili tek tük hakikat kalıyor, o da kedisiz olduğum. Sence umurumda mı? Mal, mülk, servet, para, hayal adamın evi olmaz, yanında dolaşan hayaletleri olur, onları da kimse göremez. Kaldık mı yine hayalle baş başa …Güneş, ay, gezegenler ve görünmeyenler, ha bir de kuyruklu yıldızlar… Benim gibi hayal kafalı adamların hayat boyu sadık arkadaşları ve olmayan zannedilen hayalli hayat… Gerçekte var olmadığı halde yalnızca hayalcilere hakikatmiş gibi gelen uzun uzun masallar, hikayeler…Gıcır gıcır bir hayat sence umurumda mı? Hayal kurma hakkımla, hayalci hayat sessizliğinde başkaları tarafından tutarlı görünmeyen isabetsiz hayatımla keyfim gıcır. Kırk yılda bir hayaller gerçek olurmuş. Sence umurumda mı? Yılın en çok hikaye alan şehrine gece yolculuğu yapıyorum… Bir şehir puslu hava, bir şehir yağmurlu, bir saat ılık esintili, öteki saat kar yağıyor, zamanla işim yok, her şehir oyalanıyorum, şehirlerin nüfus ortalamalarında hayalci oranını düşleyip, kedi gözlerini sayarak gidiyorum, bütün kasabalarda ışıkları yanan evleri mutlu ve hayalci sayıp geçiyorum, eski hayat yüzlü olanları da bizden sayıp kasaba kasaba rehavet çökmüş hayalcilerle yüzleşip şehirlere arabamı sürerken pervasızca huzurlu, telaşsız hayal hayatların içinden geçiyorum… Hız ibresi iki yüz yirmiyi gösterirken uzun hayalimin rüzgarla uçuşan saçlarıma yerleşen sonsuz, büyülü, tuhaf sarhoşluğundayım… Radar mı? Sence umurumda mı?      

Sence Umurumda mı ?
Hülya Uçar.

Akıntıya karşı koyamayacağımı biliyorum. Aynı kaldırımı arşınlayan rutin bir yaya gibiyim. I’m coming home. Yürüyecek başka yol kalmadı. Eskisi kadar hızlı yükselmiyorum. Dinginim. Birdenbire kendime gelmedim elbette. Uzun zaman düşündüm. Akşamlar nasıl geçti çok iyi bilmiyorum. Son kuşlar gitti, bazı kuşlar öldü, eve dönüyorum. Kimsenin gidişinden mesul değilim. Uğursuzluklardan da. Herkesin yeni bir hayata başlama hakkı olmalı. I’m coming home. Gece oldu sözünü tutmadın, diğer gece oldu sözünü tutmadın. Kaç sonbahar gecesi daha ertelenebilirdi ki ? Geceleri sayma ritminde seni başkalarıyla bırakma kararı aldım. İçim çeşit çeşit tuhaf hislerle çok geceler bitirdi, şimdi; yalın, huzurlu olma kararı aldım. Seninle ilgili içime doğanlardan, altıncı hislerden, sezgilerden çok sıkıldım. Senden sıkıldım. Neler oluyor safsataları canımı çok sıktı. Ne ayaküstü , ne de saatlerce, gecelerce konuşmak istiyorum seninle. Gizemli hallerinden en çok sıkıldım. Kumlu kıyılarda aylak halini de çok uzak ve anlamsız buluyorum şimdi. Bir an düşündükten sonra değil uzun uzun yaşadıktan sonra senden gidiyorum bu gece. Hayli uzaklara, senin hiç bilmediğin bana ait bir yere gidiyorum. Evet, uzun bir yolculuk yaptım ve bir hayaleti kasabada bırakıp beklenmedik bir kararla serüvene uygun olmadığımı keşfedip, çok iyi bildiğim evime dönüyorum. Kuşkular, kaygılar içinde giriş kapısı belirsiz, yolunu yitirmiş bu hikayede artık kalmayacağım. Bu gece eve dönüyorum. Ben seni çok önce terk ettim.

Nano Bir Terk
Hülya Uçar.

Bu gece daha çok senden söz edelim istiyorum. Bu bir nezaket veya iyilik değil. Açıkçası ben şezlonga uzanıp seni düşüneceğim. Yalancı olduğundan bahsetmeyeceğim. Sakin ol, bütün bunları izleyecek olan geçmişe ait bir aşkın kırk yıl hatırı olurmuş misali sadece bağlılık ve bir miktar hatırlama. Dahası hatırlatmam gerekirse bilirsin cömertimdir. Sırlarını verecek değilim, hatta kız kardeşinin arkadaşıyla bir kış bir yaz ,yalana dolandığını da anlatmayacağım. Yugoslavca “yalancı” nasıl denilir? İlgisi yok, aklıma geldi. Daha çok senden söz edelim. Bazı geceler bazı otobüsler bazı şehirlerde uzun konaklar, hiç uzun konakladığın bir kadın oldu mu? En uzun iki yıl aşığım diye ağladığın dışında demek istiyorum. Evet, bu kişisel bir hesaplaşma, çok önce yıl sormuştun, hayır seni hiç affetmedim, hiç. Hücrelerini de bağışlamadım, sadakatsizliğini de ama en kötüsü cesaretsizliğini. Bu noktada duralım istiyorum: Beni yaşama bağlı hiçbir şey senin kadar şaşırtıp, beni aşka tuhaf ve uzak kılmadı. Her adamın kalbinden, seninle geçmişin aynı duygularına kapılıp hayat hayat kaçtım tekrar  aşık olmaktan. Seni mi suçluyorum? Mümkün mü? Bu gece daha çok senden söz edelim istiyorum. Elin yüzün düzgündü de kalbin derin bir bağ ve iyilik taşımıyordu. Kalpsizsin demedim, dürüst değilsin, sıkı palavracısın, sadakatsizsin, bencilsin. Hayatta mutsuz ve yarım olman şimdi umurumda bile değil. Sevindiğimi söylemedim. Her şeyi anlamak istediğin gibi anlamakta üstüne yok. Moskova’da çok üşümüşsün oh olsun dedim mi? Her şey geri dönüşe ayarlı aslında, söylemeyeceğim beni umursamamanı, başka bir hayat anlatırım bunu da, vakti var, çok uzun bekledim, unutulması gereken bir uzun ihanet oldu. Herkes ihanet edebilir de, senin kadar olağan ve olağanüstü olabilir mi, bunu bilemiyorum işte. Bu söylediklerim görüyorum ki seni şaşırtabiliyor, ben de buna hayretle şaşırıyorum. Şurası bir gerçek ki, kız kardeşimin arkadaşına aşık oldum deseydin en azından bir yalan eksik konuşmuş olurdun, kalbimde ve kafamda  bu onurlu davranışınla iyi hatırlanabilir, ihanet ettiğini itiraf eden adam kalırdın. Özrün yoktu, ama çok daha kötüsü vardı, uzun zaman sonra benim söylediğim şeylerin doğru olup olmadığını defalarca sorman, gerçek kalp bağlantılarından uzak ve abuk sabuk. Şimdi ne mi yapıyorum? Geriye gelen aklımla gecenin gece halini, gündüzün gündüz saatini, boş kalbimin tadını çıkarıyorum. Bu gece seni konuşalım istedim daha çok, son bir şey daha sormak istiyorum: Beni benden daha çirkin bir kadınla neden aldattın?

Hesaplaşma
Hülya Uçar.

“Nereye ?”
“Bilmem. Bekle, yazı mı tura mı? Yazı olursa kuzeye, tura gelirse güneye . Ne dersin?“
“Yolculuğun ilk anında tartışacak değilim. Dediğin gibi olsun. Ne geldi ?“
“Güneye yol alıyoruz. Heyecanlı mısın ?“
“Aslında biraz. Hatta çok. Sen?“
“Her şeyi merak edip sabaha kadar uyuyamayacak denli heyecanlı…”
O bir gün geldi ve biz Dennis’le uzun zaman içinde sürekli varsayıp
konuştuğumuz tuhaf yolculuğa 1976 model , fıstık yeşili Volvo 240 GL ile
çıkıyoruz. Onca konuştuk, işte hayaller şimdi sahiden de şimdiki zaman. Bu
şehirde  ikimizin de yaşadığı evler, sürekli geçtiği sokaklar, uzun yıllardır bildiği
tanıdık yüzler vardı, bildik kokular, bildik yer tarifleri… Bu kararı çok kolay
veremediğimiz için epey zaman aldı yola çıkmak. Gitmek istiyorduk, yine bile
alışkanlıkları, şehri, kokuları bırakıp gitmek o kadar da kolay değildi elbette.
Ancak öyle bir şeye karar vermiştik ki, şehri bırakıp gitmek ya da kalmak asıl
sonucu değiştirmeyecekti ve hayal listemizi tamamlama isteği ikimizin de ortak
kararıydı.
Bagajda sadece küçük iki valizimiz, içinde hiç giyilmemiş birkaç kıyafet ve ikişer
kot pantolon , kazak … Geçmişten bize herhangi iyi veya kötü hiçbir kıyafeti
giymek, gereksizce üzülmek istemiyorduk. Sanki bize ait bir geçmiş yok gibi
davranacaktık, sanki hafızamızı kaybetmişiz, sanki hiç eski gün olmamış. O bir
yolcu, ben bir yolcu… Ortak noktamız aynı şey için aynı yolda aynı arabada
oluşumuz. Bir de birbirimizi sevmekle, hoşlanmak, belki aşık olmak arasında
gidip geliyorduk. Ne ben kesin aşık olduğumdan emindim, ne de o. Konuşmadık
bunu , ama aşık olmadığımızı da konuşmamıştık.
Çeşitli nedenlerle bu gerçek dünyada kalmak istemiyorduk. Hayat ne kadar hak
ise gitmek de aynı nedenli hak olmalıydı. Bu yere ait olmadığımıza kanaat
getirecek olaylar yaşamıştık . Ayak uydurmakta ciddi zorluklar çekiyorduk.
Kimseyi anlayamadığımız gibi, kimse de bizi anlamıyordu. Bunlar bu büyük karar
için yeterli nedenler olabilir miydi ? Bilmiyorduk, ama öyle bir zorunluluk da
yoktu. Yolculuktan önce intiharla ilgili türlü şeyler okuduk, gizli gizli araştırdık,
şöyle mi ölsek, böyle mi ölsek… Ne beynimiz patlasın istiyorduk, ne de bitkisel
hayatta kalmak. İşi tam anlamıyla bitirmek ama güzel kalmak, güzel ölmek
istiyorduk. Yolculuk sırasında nasılsa bir şekle karar vereceğimizi düşünüp , ne
zaman , nasıl olacağını önümüzdeki kasabalara, şehirlere bıraktık. Bakalım nasıl
ölecektik.

Saat akşama yaklaşıyordu. Dennis arabayı sürüyor, ben uzaklara bakıyordum.
Konuşmuyorduk. Kim bilir o ne düşünüyordu, bıraktığı annesini, babasını, kız
kardeşini belki. Ben ne düşündüğümü bile fark edemeyecek kadar karışıktım.
Aslında içimde anlaşılır endişe, hatta korkular vardı. Yollar kalabalık değildi.
Tırları , kamyonları, bizimkinden daha eski arabaları, yaşlıları solluyorduk. Her
geçtiğimiz aracın sürücüsünün yüzüne dönüp bakıyordum. Yüzler ve hayatlar…

Donuk sürücüler, yolcular, öteki ve öteki…Sessiz bir seyir hali…

Uzun Yol
Hülya Uçar.