Yola çıkarken yalnız olduğumu sanıyordum. Sarı yağmurluğumu dikkatlice ilikleyip, sarı yağmur botlarımı giymiştim. Çıkmadan cebimdeki konyaktan uzun bir yudum aldım. Çikolatalı puromu kapıyı kapattıktan sonra ıslak çime atıp sağ ayağımla ezdim. Saat on biri geçiyordu. Nedenini söylemek zor, içimde birkaç istekle yürüyemeye başladım. Bir tanesi evde şöminenin başında konyağını yudumlamak istiyordu caz dinleyerek, öteki evi bırakmak…. Bu çok yağmurlu gecede üşümeye ayarlamıştım kendimi. Sonunda birkaç saatliğine yürüyecektim. Kararsızlık da var işin içinde. Nereye? Bu bilinmezlik, bu iyi adam olmama halleri. Sağa bak tehlikeli, sola kafanı çevir acil durum, tekrar sağa bak kırmızı alarm… Hiç kıpırdama, öyle kal. Ne caddeden caddeye geç, ne yol al. İyisi mi sen eve geri dön. Sarı botların dış kapının eve bakan kısmında hayal meyal yürüsünler. Hikayeye ekle şunun gibi şeyleri; “Sonra büyük ağaçları geçecektim, büyük gece hayallerini, olmaz renkleri, sakıncaları, tehditleri ve içimdeki ışıkları dikkate alacaktım.” Evde otursaydım bu gece, yaşayacağım geceyi bilebilirdim; sakin, olağan, huzurlu. Ülkemi, şehrimi, sınırları terk etmek istemezken, evden çıkmam bana küçük bir soluktu. Bir zamanlar başka hayallerim vardı, bir zamanlar başka bir sarı yağmurluğum, başka bir hayatım…Reddedebilir miyim? Birçok hayat mümkünken lanetli olan benimdi. Şimdi içimde laneti ele geçirmiş, başıma gelenler ve gelecekler sığınağında çok özel gizlilik içindeyim. Şimdi lanetlerin yanındayım. Asla sevmiyor değilim, tutkum haline gelen bu özel halle baş etmiyor, onu kendime bizzat çağırıyorum. Her gece aynı yere gidip, uçurumdan boş şişeleri, eski elbiseleri, poz verilmiş albümleri taşa bağlayıp atıyorum. Kesin uçurumda kalsınlar, ne rüzgar, ne fırtına, ne hortum geri getirsin. Lanete ters düşen her şey bitmiş olmalı. Hava yağmurlu, bunu da halime uygun buluyorum. Bazen neredeyse hiçbir şey hatırlamıyorum, bazen de bütün otomobil plakalarını tek tek sayıyorum, altı haneli eski arkadaş listesi telefon numaralarını, geçilmiş sokaklardaki apartman adlarını…Geveleyip duruyorum yatakta, bir sağa bir sola bir milyona sayarken bütün hafızamı silmeye çalışıyorum. Oysa tek bir şey. Tek bir şey bekliyordum. Hayatım, hayatımın önünden geçip laneti sollayacaktı. Kanıyor muyum bu zırvalıklara? Gönülden evet. Bu yüzden de aklıma şu gelmek istemiyor. “Sen pis bir yalancısın, bu lanete tutkunsun!” Neredeyse berbat olan her şeyi sonsuz büyüleyici buluyorum. Sonsuz büyüleyici. Bazıları bunları son derece aptalca bulur. Her türlü öğütten nefret edip son hızla geceye yürürken, unutulmuş bütün ikiyüzlülüklerle, lanetin içine bütün hayatımla yürüyorum. Sessizce benimle gelirken onu benden başka gören hiç kimse yok.

Ç.G.H: Çok Gizli Hayat
Hülya Uçar.

1850 Doğumlu, İskoç yazar Robert Louis Stevenson aynı zamanda Define Adası’nın da yazarıdır. Çocukluktan takip edilen ciltli kitap kokusu beni bu ilginç İntihar Kulübü’ne getirmiş olmalı. Hatta Dr. Jekyll ve Hyde’ın Tuhaf Hikayesi’nin de yazarı olduğunu söylemeden geçmek olmaz. İntihar Kulübü üç novelette içerir. Novelette uzun öykü veya kısa roman, ancak novelette demesem sanki tam anlamı olmazmış gibi geliyor. Bu üç uzun öykü; Kremalı Turtalı Genç Adamın Hikâyesi,  Doktor İle Saratoga Sandığının Hikayesi ve Fayton Macerası. Birbiriyle ilgili veya bağlantısız rahatlıkla okunabilir bu üç öykünün ilki nedense bana değişik bir Rus ruleti hayat-ölüm oyunu gibi geldi.  Oldukça iyi bir kurgusu var ve her şeyden önce Victoria ve Kral Edward döneminde olduğu için dil de oldukça yüksek düzeyde. Kesinlikle kitap detaylarını anlatmaya karşı olduğum için çok fazla olaylardan bahsetmemeliyim ancak; merak, devam ediş ve hamleler diyebilirim. Kesinlikle dikkatle okunması gereken, atıştırmalık olmayan öyküler.

1954’te Theatre Royal tarafından hazırlanmış olan radyo piyesi olarak da, İntihar Kulübü’nü dinleme şansınız var. Benim gibi piyes sevenler için müthiş nostaljik bir keyif. Görselin olmayışı, seslerle yola çıkılan bir hayal gücü sağlıyor.  Ayrıca, İntihar Kulübü 1909’da Amerikalı yönetmen D.W. Griffith, 1914’te İngiliz yönetmen Maurice Elvey ve daha yığınlarca yönetmen tarafından filme alınmış, en son 2007’de de İspanyol yönetmen Roberto Santiago tarafından filmi çekilmiş. Film sevenler de bu kitabı okuduktan sonra, istediği versiyonu seçip sinema ve kitap keyfi karşılaştırması yapabilir.

Döneminde de popüler olan Robert Louis Stevenson’ı okumak, piyesi dinlemek ya da birçok yönetmen seçeneğinden birine karar verilip seyredilebilinir, işte üç keyif sunan harika bir üç uzun hikaye… Ne diyeyim, güzel bir gece planı yapılmıştır. Keyifle hayatlayalım…

İntihar Kulübü Robert Louis Stevenson – 2015 Çeviri Aslıhan Kuzucan

İthaki Yayınları

İntihar Kulübü – Enteresan Bir Üçleme
Hülya Uçar.

Sonu hakikatle nihayetlenmeyen uzun yol rüyalarının asılsız olması, daha da tuhafı hayali yolların hayali olması sence umurumda mı? Yolda yolcu olmam için havada ilk leyleği gördüğüm bir zamanlama olmalı mı? Doğru yerde, doğru zamanda değilim, inandığım için yolcuyum ; olmayan şeylere, mesela boşluğa inanıyorum, mesela beş yapraklı yoncaya, mesela abajur ışığında görülen rüyanın kısa sürede gerçekleşeceğine, sökülmüş yünlerden yedi kapıya dağıtıp dileklerin gerçekleşeceğine, mesela sana inanıyorum. Sence hakikat umurumda mı? Yumurtanın yararları, zayıf kalalım , güzel olalım, yüzümüze salatalık kabukları, gözlerimize çay poşetleri, adı mutlu hayat olsun, sence ben bir kedim olsun istiyor muyum? Sence kedi beni istiyor mu? Anlaşalım; bir kere ben kafam, saçlarım, yüzüm, bütünüyle anlamsızım. Ne sevilmek istiyorum, ne sevmek. Ağzımda yeni dünya çekirdeğini saatlerce, günlerce büyülü bir çikolataya dönüşeceği rüyasıyla beklediğim hayalli saatleri   çocukluk arkadaşlarıma bütün kalbimle inandığım güce borçluyum. Ya ben hep hayalliydim, ya hayat hep hayalliydi. Akıllı değilim, akıllı da olmak istemiyorum. Ardışık hayatların ardışık hayallerini kurmayı iş zanneden hayal kalp bir yolcuyum. Derin derin düşününce sonuç bende hakikate dönüşmüyor, eskiden veya yeniden bir şey değişmiyor. Sence umurumda mı? Doksan dokuz yıllık hayatım olsa koca bir hayal olmaktan öte bir pinçik hakikat olamayacağım. Dolambaçlı yollara sapmadan hayal üstü hayal altı bir adam olduğumu söyleyince de benimle ilgili tek tük hakikat kalıyor, o da kedisiz olduğum. Sence umurumda mı? Mal, mülk, servet, para, hayal adamın evi olmaz, yanında dolaşan hayaletleri olur, onları da kimse göremez. Kaldık mı yine hayalle baş başa …Güneş, ay, gezegenler ve görünmeyenler, ha bir de kuyruklu yıldızlar… Benim gibi hayal kafalı adamların hayat boyu sadık arkadaşları ve olmayan zannedilen hayalli hayat… Gerçekte var olmadığı halde yalnızca hayalcilere hakikatmiş gibi gelen uzun uzun masallar, hikayeler…Gıcır gıcır bir hayat sence umurumda mı? Hayal kurma hakkımla, hayalci hayat sessizliğinde başkaları tarafından tutarlı görünmeyen isabetsiz hayatımla keyfim gıcır. Kırk yılda bir hayaller gerçek olurmuş. Sence umurumda mı? Yılın en çok hikaye alan şehrine gece yolculuğu yapıyorum… Bir şehir puslu hava, bir şehir yağmurlu, bir saat ılık esintili, öteki saat kar yağıyor, zamanla işim yok, her şehir oyalanıyorum, şehirlerin nüfus ortalamalarında hayalci oranını düşleyip, kedi gözlerini sayarak gidiyorum, bütün kasabalarda ışıkları yanan evleri mutlu ve hayalci sayıp geçiyorum, eski hayat yüzlü olanları da bizden sayıp kasaba kasaba rehavet çökmüş hayalcilerle yüzleşip şehirlere arabamı sürerken pervasızca huzurlu, telaşsız hayal hayatların içinden geçiyorum… Hız ibresi iki yüz yirmiyi gösterirken uzun hayalimin rüzgarla uçuşan saçlarıma yerleşen sonsuz, büyülü, tuhaf sarhoşluğundayım… Radar mı? Sence umurumda mı?      

Sence Umurumda mı ?
Hülya Uçar.

Akıntıya karşı koyamayacağımı biliyorum. Aynı kaldırımı arşınlayan rutin bir yaya gibiyim. I’m coming home. Yürüyecek başka yol kalmadı. Eskisi kadar hızlı yükselmiyorum. Dinginim. Birdenbire kendime gelmedim elbette. Uzun zaman düşündüm. Akşamlar nasıl geçti çok iyi bilmiyorum. Son kuşlar gitti, bazı kuşlar öldü, eve dönüyorum. Kimsenin gidişinden mesul değilim. Uğursuzluklardan da. Herkesin yeni bir hayata başlama hakkı olmalı. I’m coming home. Gece oldu sözünü tutmadın, diğer gece oldu sözünü tutmadın. Kaç sonbahar gecesi daha ertelenebilirdi ki ? Geceleri sayma ritminde seni başkalarıyla bırakma kararı aldım. İçim çeşit çeşit tuhaf hislerle çok geceler bitirdi, şimdi; yalın, huzurlu olma kararı aldım. Seninle ilgili içime doğanlardan, altıncı hislerden, sezgilerden çok sıkıldım. Senden sıkıldım. Neler oluyor safsataları canımı çok sıktı. Ne ayaküstü , ne de saatlerce, gecelerce konuşmak istiyorum seninle. Gizemli hallerinden en çok sıkıldım. Kumlu kıyılarda aylak halini de çok uzak ve anlamsız buluyorum şimdi. Bir an düşündükten sonra değil uzun uzun yaşadıktan sonra senden gidiyorum bu gece. Hayli uzaklara, senin hiç bilmediğin bana ait bir yere gidiyorum. Evet, uzun bir yolculuk yaptım ve bir hayaleti kasabada bırakıp beklenmedik bir kararla serüvene uygun olmadığımı keşfedip, çok iyi bildiğim evime dönüyorum. Kuşkular, kaygılar içinde giriş kapısı belirsiz, yolunu yitirmiş bu hikayede artık kalmayacağım. Bu gece eve dönüyorum. Ben seni çok önce terk ettim.

Nano Bir Terk
Hülya Uçar.

Bu gece daha çok senden söz edelim istiyorum. Bu bir nezaket veya iyilik değil. Açıkçası ben şezlonga uzanıp seni düşüneceğim. Yalancı olduğundan bahsetmeyeceğim. Sakin ol, bütün bunları izleyecek olan geçmişe ait bir aşkın kırk yıl hatırı olurmuş misali sadece bağlılık ve bir miktar hatırlama. Dahası hatırlatmam gerekirse bilirsin cömertimdir. Sırlarını verecek değilim, hatta kız kardeşinin arkadaşıyla bir kış bir yaz ,yalana dolandığını da anlatmayacağım. Yugoslavca “yalancı” nasıl denilir? İlgisi yok, aklıma geldi. Daha çok senden söz edelim. Bazı geceler bazı otobüsler bazı şehirlerde uzun konaklar, hiç uzun konakladığın bir kadın oldu mu? En uzun iki yıl aşığım diye ağladığın dışında demek istiyorum. Evet, bu kişisel bir hesaplaşma, çok önce yıl sormuştun, hayır seni hiç affetmedim, hiç. Hücrelerini de bağışlamadım, sadakatsizliğini de ama en kötüsü cesaretsizliğini. Bu noktada duralım istiyorum: Beni yaşama bağlı hiçbir şey senin kadar şaşırtıp, beni aşka tuhaf ve uzak kılmadı. Her adamın kalbinden, seninle geçmişin aynı duygularına kapılıp hayat hayat kaçtım tekrar  aşık olmaktan. Seni mi suçluyorum? Mümkün mü? Bu gece daha çok senden söz edelim istiyorum. Elin yüzün düzgündü de kalbin derin bir bağ ve iyilik taşımıyordu. Kalpsizsin demedim, dürüst değilsin, sıkı palavracısın, sadakatsizsin, bencilsin. Hayatta mutsuz ve yarım olman şimdi umurumda bile değil. Sevindiğimi söylemedim. Her şeyi anlamak istediğin gibi anlamakta üstüne yok. Moskova’da çok üşümüşsün oh olsun dedim mi? Her şey geri dönüşe ayarlı aslında, söylemeyeceğim beni umursamamanı, başka bir hayat anlatırım bunu da, vakti var, çok uzun bekledim, unutulması gereken bir uzun ihanet oldu. Herkes ihanet edebilir de, senin kadar olağan ve olağanüstü olabilir mi, bunu bilemiyorum işte. Bu söylediklerim görüyorum ki seni şaşırtabiliyor, ben de buna hayretle şaşırıyorum. Şurası bir gerçek ki, kız kardeşimin arkadaşına aşık oldum deseydin en azından bir yalan eksik konuşmuş olurdun, kalbimde ve kafamda  bu onurlu davranışınla iyi hatırlanabilir, ihanet ettiğini itiraf eden adam kalırdın. Özrün yoktu, ama çok daha kötüsü vardı, uzun zaman sonra benim söylediğim şeylerin doğru olup olmadığını defalarca sorman, gerçek kalp bağlantılarından uzak ve abuk sabuk. Şimdi ne mi yapıyorum? Geriye gelen aklımla gecenin gece halini, gündüzün gündüz saatini, boş kalbimin tadını çıkarıyorum. Bu gece seni konuşalım istedim daha çok, son bir şey daha sormak istiyorum: Beni benden daha çirkin bir kadınla neden aldattın?

Hesaplaşma
Hülya Uçar.

“Nereye ?”
“Bilmem. Bekle, yazı mı tura mı? Yazı olursa kuzeye, tura gelirse güneye . Ne dersin?“
“Yolculuğun ilk anında tartışacak değilim. Dediğin gibi olsun. Ne geldi ?“
“Güneye yol alıyoruz. Heyecanlı mısın ?“
“Aslında biraz. Hatta çok. Sen?“
“Her şeyi merak edip sabaha kadar uyuyamayacak denli heyecanlı…”
O bir gün geldi ve biz Dennis’le uzun zaman içinde sürekli varsayıp
konuştuğumuz tuhaf yolculuğa 1976 model , fıstık yeşili Volvo 240 GL ile
çıkıyoruz. Onca konuştuk, işte hayaller şimdi sahiden de şimdiki zaman. Bu
şehirde  ikimizin de yaşadığı evler, sürekli geçtiği sokaklar, uzun yıllardır bildiği
tanıdık yüzler vardı, bildik kokular, bildik yer tarifleri… Bu kararı çok kolay
veremediğimiz için epey zaman aldı yola çıkmak. Gitmek istiyorduk, yine bile
alışkanlıkları, şehri, kokuları bırakıp gitmek o kadar da kolay değildi elbette.
Ancak öyle bir şeye karar vermiştik ki, şehri bırakıp gitmek ya da kalmak asıl
sonucu değiştirmeyecekti ve hayal listemizi tamamlama isteği ikimizin de ortak
kararıydı.
Bagajda sadece küçük iki valizimiz, içinde hiç giyilmemiş birkaç kıyafet ve ikişer
kot pantolon , kazak … Geçmişten bize herhangi iyi veya kötü hiçbir kıyafeti
giymek, gereksizce üzülmek istemiyorduk. Sanki bize ait bir geçmiş yok gibi
davranacaktık, sanki hafızamızı kaybetmişiz, sanki hiç eski gün olmamış. O bir
yolcu, ben bir yolcu… Ortak noktamız aynı şey için aynı yolda aynı arabada
oluşumuz. Bir de birbirimizi sevmekle, hoşlanmak, belki aşık olmak arasında
gidip geliyorduk. Ne ben kesin aşık olduğumdan emindim, ne de o. Konuşmadık
bunu , ama aşık olmadığımızı da konuşmamıştık.
Çeşitli nedenlerle bu gerçek dünyada kalmak istemiyorduk. Hayat ne kadar hak
ise gitmek de aynı nedenli hak olmalıydı. Bu yere ait olmadığımıza kanaat
getirecek olaylar yaşamıştık . Ayak uydurmakta ciddi zorluklar çekiyorduk.
Kimseyi anlayamadığımız gibi, kimse de bizi anlamıyordu. Bunlar bu büyük karar
için yeterli nedenler olabilir miydi ? Bilmiyorduk, ama öyle bir zorunluluk da
yoktu. Yolculuktan önce intiharla ilgili türlü şeyler okuduk, gizli gizli araştırdık,
şöyle mi ölsek, böyle mi ölsek… Ne beynimiz patlasın istiyorduk, ne de bitkisel
hayatta kalmak. İşi tam anlamıyla bitirmek ama güzel kalmak, güzel ölmek
istiyorduk. Yolculuk sırasında nasılsa bir şekle karar vereceğimizi düşünüp , ne
zaman , nasıl olacağını önümüzdeki kasabalara, şehirlere bıraktık. Bakalım nasıl
ölecektik.

Saat akşama yaklaşıyordu. Dennis arabayı sürüyor, ben uzaklara bakıyordum.
Konuşmuyorduk. Kim bilir o ne düşünüyordu, bıraktığı annesini, babasını, kız
kardeşini belki. Ben ne düşündüğümü bile fark edemeyecek kadar karışıktım.
Aslında içimde anlaşılır endişe, hatta korkular vardı. Yollar kalabalık değildi.
Tırları , kamyonları, bizimkinden daha eski arabaları, yaşlıları solluyorduk. Her
geçtiğimiz aracın sürücüsünün yüzüne dönüp bakıyordum. Yüzler ve hayatlar…

Donuk sürücüler, yolcular, öteki ve öteki…Sessiz bir seyir hali…

Uzun Yol
Hülya Uçar.

Bugün hayatlardan çarşamba. Oynaya oynaya, güle güle, büyük bir sevinçle veya harikulade huzurla geçen ardışık saatler yok. İyi şeyler söylemek isterdim. İsterdim ama… Bu iyi niyeti belirleyen bir yol yok. Kırk bir kere güzel hayat desem, yine desem hayat değişmiyor. Bir yerde sürekli mutlu olmak kolay değil, halbuki sürekli mutsuz olmak çok daha rahat, hatta bir çabaya bile gerek yok. Bu can sıkıcılıkla ilgili fikrim şu: Ne kırmızı başlıklı kız, ne de büyükanne, hayat o yatakta yatan kurdun ta kendisi. Masalın esas yüzü bu düzenci kurt. Pohpohla kurdu, pohpohla, senin kulakların ne kadar büyük, senin ağzın ne kadar kocaman. Sonra kurt seni bir lokmada yutsun. Güzel hayat, güzel hayat… Otuz dokuz kaldı geriye… Deniyorum. Her şeyi denediğim gibi. Müspet sonuç alınamamış. Hayal. Kurgu. Rüya. Düş. İyilik. Peri. Küçük bir kağıda, küçük bir mektup yazdım. ”Sevgili kurt, sıkılan canımı artık daha fazla sıkıyorsun, sana tahammülden de usandım, kırk yıllık masalı değiştireceğim haberin olsun, yeşil başlıklı kız olacak ve sen kurt masalda hiç yer almamış olacaksın, büyükanneyle, yeşil başlıklı kız mutlu bir hayatın içinde huzurla yaşayacaklar. Pusulamı dikkate al ve benden uzak dur kötü kurt!”

İşte böyle, canım sıkkın. Rağbet edilen güzel bir şey yazmak isterdim bu çarşamba. Üzüntü, sıkıntı hiç olmamış gibi mutlu haberler vermek isterdim. Lakin bu kurt masalda rağbet görüyor. Başka çarşambalarda, başka ümit veren bir konuşma sözü vermekten başka bir şey elimden gelmiyor şimdi. İyi çarşambalar…

Kurt Eşittir Hayat
Hülya Uçar.

Gizlice ortadan çekilip, artık defalarca bu kapıları açmış olduğumu unutarak, tuhaf bir biçimde değişen zamandan da köşe bucak kaçarak, sanki tümüyle rastlantıymış gibi, şehir şehir gidiyorum… Başka gizli hayatlara…Ardımda bıraktığım Rum büyük bir taş ev, yokuş sokak araları, kurbağalı bir dere, deniz kızlı dükkanlar, nadir önünden geçilen bir tuhafiye, çok ender içinden geçilen kırk bir kapılı han ve hayatımdan kopan ilmikler, kırk dereden su içip dilek tutulan rüyalar ve çekip giden şehirler. Kolay bir şey değildi hayat. Kendini ve başkalarını inandırmak için onca tutuk çaba, uzun sınırlar, gizli hayatlar, bellekler, iyi kalpler, o şehir değil bu şehir arayışlar, bilinçaltı rüyalar, kabuslar, çok ileri giden gerçekler. Söylemek zorundayım, şimdi neredeyim bilmiyorum, gizli bir hayat bu…

Gizli Hayat
Hülya Uçar.

Ne bugün, ne yarın hiçbir şey değişmeyecek. Şehre benzeri yağmurlar yağacak bu kış da. Bütün hayatlar mucizevi olma hayalleriyle öldüler. Yüzyıla yakın yaşayıp, hayatımız güzel olacak, iyi şeyler olacak, her şey güzel olacak zırvalığıyla ilk hayatlarından daha kötü hayatlarla hayatlarını bitirdiler. Yavaş ve ağır rüyalar görerek geceleri geçiriyorlardı, kimi zaman gerçeğe dönüşen haberci rüyalar yok değildi, bunlar da zor günler, zor geceler haberci rüyalar olarak her şeye rağmen suyun akışını değiştiremiyorlardı. Yaşamak için hayallerden fazlası gerekiyordu. Yağmurlu gecelerde, bir çift yağmur çizmesi giymek kadar net gerçekler. Ne sadece bütün hayalli, ne de bütün gerçekli yaşanmıyordu bu hayatta… Eskiden yaptığım şeyleri düşünüyorum, şimdi yapamadığım şeyleri düşünüyorum. Hayatımı hak etmek için bütün iyi kalbimle yağmurlu geceye yürümek yetmiyordu. Çok uzun zaman önce, çok uzun zaman sonra bir şeyleri değiştirebilecek mucizevi güç bendim. Yola çıkarken hava karlıydı, yola çıkarken hava yağmurluydu, yola çıkarken hava çok sıcaktı…Yola çıkmak hayatımdı. Gerçekten de hayatımı yıllar öncesinden, yıllar sonrasını tahmin etmem çok güçtü. Hayatım zamanı bilmemekti. Buna rağmen de yola her kaldığım şehirden, üstüme sinen bambaşka hayat kokularıyla başka şehre yol almak… Her seferinde kaçtığım şehri bulan hayatıma bir değişiklik yaparak, şehirsiz, hiçbir yere varmayan, aynı cümlelerden, tekrar tekrar aynı konuşmalardan geçen, ne yağmurlu ne karlı, çok daha keskin, büyülü bir kısa hikayeyi, bütün kötü günler yaşanmamış gibi, sanki hayatın bana ardışık söylediklerini hiç duymamışım gibi, hiç kimse nerede olduğumu bilmiyor diyerek, hayata paragraf başı yapacağım: “Dün gece, dün gece, dün gece bir adama sıkı sıkı aşık oldum..” Uzak  gözleri vardı, Fransızca konuşuyordu, Tony Joe White dinliyordu, iyi öpüşüyordu… Bir de gece kokuyordu. Saçma cümleler kurmak umurumda bile değildi, çarpım tabloları , fizik formülleri, geometrik şekillerin yarım çaplı problemleri, hayatım boyunca hiçbir işime yaramadı. Bir hikayeyi okumak için tek ihtiyacım olan okumayı öğrenmiş olmaktı. Bu adama aşık olmam için de hiçbir mantığa ihtiyacım yoktu, kalbim yeterliydi. Aramızda her şeyin biteceğini umursamıyordum, tek istediğim kafası karışmış bakmayı bilen, uzak denizlere bakarmış gibi çok tuhaf seyretmeyi ve en güzeli, bir sis içinde hareket etmeyi tuhaf bulmayan, tam aksine inanılmaz bir manevi güçle bunu çok olağan bulan , şarap seven, hikaye okuyan, seksenleri bilen, ayakkabıları öldürücü güzel, gece kokulu adamı kısa bir hikaye kuşkularına rağmen hayatımda istiyor oluşumdu. Sokağın yağmurlu kaldırımlarından fikrimi hiç ama hiç değiştirmeden yanına hikaye boyu uzanmaya geliyorum. Bu sefer, bu gece, bu hayat, bu şehirde, bu yağmurda… Şehrin sokaklarından sana geçiyorum…Ben başka bir şey düşünmüyorum. Benim isteğimle bir hikaye uzunluğunda, yüzün benim olacak, bulvarlarca tutkuyla yürüyerek seni kalbim büyüden sıkışmış, git gide artan halimle, bir lambanın ışığında bazen şüpheli, bazen şüphesiz, saat ayarsız bir aşk hikayeme yerleştireceğim… Çünkü muhtemel bir aşığım… Bu aşkla hayatım tutkulu yüzün olacak, bir araba devrilir hayat devam eder, nereye giderdik umurumda değil, ben olduğumu söyleyerek dolaşacağım hikayede, en akıllıcası olmadan, düşünerek değil, daha fazlasını yaparak, aptalca şeyler yapmak mümkün diyerek, hangi şeyler demeden içinde dolaşacağım, öyle ya, ben bir aşığım, hayatta her şeyi yapabilmem mümkün… Seni atlayıp hayata devam etmeyeceğim, bilakis, hayatıma gittiğin yolları ekleyeceğim… Gittiği yere kadar…

Aşkla Hayat
Hülya Uçar.

Sana yığınlarca hayal okudum.  Bunları bile isteye mi yaptım, olaylar kendiliğinden mi yol aldı, inan bana hiç bilmiyorum. Bu hayal seferlerimde kimi zaman aklımdan uçan rüyalarım oldu, hep tekrarladım, ayrıntıları kafamdan geçirdim, ama bazı rüyaları sana anlatamadan unuttum. Bütün rüyalar da bütün hayatlara benzer mi emin değilim. Bunu anlamak için daha uzun bir hayata ihtiyacım var. Uzun bir sessizlik oldu. Daha uzun hayat ihtimalimi hayalledim. Bir dükkancı, bir dükkan ve müthiş bir toz bulutu. Sis içinde büyülü kitabı bulup, hayatın içine iki yüz yıllık ömürle dalıyorum.Yapacak çok şey var mı yoksa hayat her şeyin tekrarlaması mı olacak? Yine aynı gündüz ve gecenin içinde, aynı hataları mı yapacağım bir sağa bir sola salınarak yoksa tam tekmil hazırlıklı, zırhlı, kabuklu bir hayatın içinde mi kalacağım? Denizin ortasında 80ler, eşyalar, tüm gemiler gece ışıklı yol alırken hayat oldukça samimi ve büyülü…Bir hikayeye başlayıp da bitirememek için en uygun hal ve zaman… Yarım evler, yarım arabalar, yarım arkadaşlar, yarım hayatlar… Denizin ortasında hikayeyi suya düşürmek. Önceden belirlenmiş hayatlarda, deniz kızını ait olduğu sularda bırakmak, rastlantı içinde bir hayatın olduğunu sanarak, yazılmış bir hikayeyi takip etmek baştan sona bir delilik. Sonraları mavi, ışıltılı, büyülü pullu bir deniz kızı hikayesine bile bile ısrarla tutku derecesinde bağlanmak asıl hayatı kolaylaştırır mı? Dalgın halimle büyülü kitabı karıştırıyorum, ilk sayfasından, orta sayfalara, orta sayfadan son sayfaya, hayata dair bir ipucu, bir delil. İpucu : İnsanı aradığı gerçeğe ulaştırabilecek iz, emare. Sözlük bütün kitaplar gibi düşlü hayatların, denizcilerin, hayalcilerin bol sayfalı hayal tutanaklarıdır. Ağır ağır, hiç acelem olmadan denizde yürüdüm, buralarda bir yerlerde bana ait bir hayat hikayesi olmalı.Yosun kokabilir, kumlu olabilir, hayalli olabilir, uzak ve tutkulu olabilir. Kim bilir hayatlar… Bir rüyada dolaşır gibi, akşam hayata yeni geçer gibi, iyi bir işaret görmüş, iyi şeyler olacağını sezmiş gibi, geçen hayatı geçmemiş gibi hikayenin içine bir güzel yerleşeceksin. İki yüz yıl yaşayacakmış gibi denizden hiç çıkmayacaksın. Bu uzun hayat tutkusu, bu gece, bu deniz, bu hayal, tozlar içinde bulduğun kitaptaki büyülü hayat. Başına gelebilecek türlü sıkıntılardan, rast gitmeyen cümlelerden, büyük dalgalardan, cilt kapaksız drama hikayelerden kaygı duymayacaksın. Elinde hayatı sere serpe hayallemen için iki yüz yıllık hayatlı büyülü bir kitap, sana kalan tek şey kitabın, denizin, hayalin içinden hiç çıkmamak. Yedi gün, yedi hayat, yedi hikayeyi yedi kapı dağıttığında, uğradığın her ev tekrar yedi hayal ve bu zincir aynı inançla devam ettikçe senin güzel hayat büyün, başka hayatları da büyülü ve sonsuz yapacaktır. İlginç bir büyüsü olan bu kitap, denizin ortasında, hayalli kelimelerle yedi dünya, yedi deniz o ülkeden bu ülkeye dağılarak her şeyi inançla mümkün kılar. Hayattaki bu hayalli insanlar bir deniz efsanesindeki büyülü kitapla sonsuza dek mutlu yaşar. Hayatta her şey hayalle mümkün…

Hayal Hayat
Hülya Uçar.