Kuşkusuz bir uyku saati. Yatağa uzanır uzanmaz uykuya dalmayı özlemişim. Erik bahçelerinde bir dolu hayal sayıklamadan, yüksek anlaşılmaz seslerde geçmişe dair zırvalamadan, uyanıp kapıları açarak gecenin sessiz asfaltlarında ayakların çıplak yürümeden sükunet içinde herkese ait rutin bir uykuya yatmak. Hayran olunacak sessizlik zamanı. Hayallerim tuhaf, hatta zor gibi görünebilir, ama ben şimdi sadece uyumak istiyorum; kolay ve basit. Otobanlarda giderken aklıma hep uzaklar geliyor. Tuhaf olan evler, bilinmeyen sırlar, adını bilmediğim kasabalar, 700 km, 650 km, varmayı düşlediğim şehre göre azalan mesafeler, mutlu veya mutsuz evler. Her ev sırlı bir kapı. Çok uzaklarda bilmediğin mutlu kasabalar, sessiz akışlı sakin şehirler…Kaç yol, kaç yolculuk, kaç gece alır mutlu evlere gitmek? Yeşil kadife, püsküllü koltuklar, avizeler, mavi beyaz porselenler, müzik kutuları, sabah piyesleri…Mutlaka bilmediğim hayatlar var. Asfalt kokulu yolculuklar, sabah ve gece is kokulu kasabalar, hayat kokan mahalle fırınları, bakkallar, eski yüzlü adamlar. Çöp  kamyonları sabah çok erken saatlerde geçiyor. Sesim bir ton aşağı, bir ton yukarı. Her şehirde terk edilmiş gitmeyen Chevroletler, bir dönemlerin parlak otomobilleri, ancak tutkulu olanlar hikayelerini bilir, otomobillerin ruhları vardır. Çok cümleler söylendi, bu rüyada çok uzaklara bakıyorsun, gidebileceğin bir şehir yok gibi… Bazı geceler yüzlerce kasabaya uğruyorsun, bazı geceler ise hiç yürüyemediğin ahşap tabanlı, soğuk zeminli , ıslak fayanslı uzak evlerdesin. Dört cam çevirmeli arabalar, anlattığım her şeye inanıyorum, zaman zaman her şey çok güzeldi. Her şey olacağına varır. Bazen ne kadar yol alsak hiçbir şehre gidilemez. Hayata ait kokular. Taş taklidi yapabilmek mümkün olsaydı her şey aynı kalabilirdi. Sandalyeler, koltuklar, şezlonglar…Yataklı vagonlar, limanlar, buğulu ve tutkulu büyüler, istasyonlar, kasaba kokuları, kilometre tabelaları, yeni şehirler, “hayat böyle” yazılı levhalar… Evlerin çatılarında şubat yağmurları, meşhur çocuk Pinokyo, başka masaldaki Polyanna’ya aşık olmuş, buna inanman bir masal olmamalı, hayatta her şey eşit değerde mümkün, erken saatlerde erken varmak için çıkılan yolculuklar, telaşa gerek yok, nasihatli de nasihatsiz de gidilecek yolun kokusu aynı olacak, bazı şeyleri gideceğin şehirleri seçerek değiştiremezsin. Hangi şehre gidersen git, aynı hayat, aynı rüyalar. Tesirleri hala devam eden bir zamanda mutlaka yaşamış olacaksın, köşe bucak, rüya rüya kaçsan, yine aynı şehir aynı yaşanacak.Ne geçmişte yapılacak bir şey vardı, ne de şimdi. Evdeki hesap çarşıya uymaz hayatlar yaşanıyor, imkansız denilenler imkanlı oluyor, az havayla yaşamak mümkün oluyor, rüya yorumla, fal bak, el oku, her şey olacağına varır, bunca telaşın, endişen boşa, oldu, bitti, üzülmen hiçbir şeyi değiştirmeyecek. Arka bahçede erik ağaçları ve terk edilmiş bir Chevrolet… Uyku uyku, şehir şehir, rüya rüya dolaşıyorsun… Hiçbir şeyi değiştirmek mümkün olmadı.

Aynı Hayat
Hülya Uçar.

Akıntıya karşı koyamayacağımı biliyorum. Aynı kaldırımı arşınlayan rutin bir yaya gibiyim. I’m coming home. Yürüyecek başka yol kalmadı. Eskisi kadar hızlı yükselmiyorum. Dinginim. Birdenbire kendime gelmedim elbette. Uzun zaman düşündüm. Akşamlar nasıl geçti çok iyi bilmiyorum. Son kuşlar gitti, bazı kuşlar öldü, eve dönüyorum. Kimsenin gidişinden mesul değilim. Uğursuzluklardan da. Herkesin yeni bir hayata başlama hakkı olmalı. I’m coming home. Gece oldu sözünü tutmadın, diğer gece oldu sözünü tutmadın. Kaç sonbahar gecesi daha ertelenebilirdi ki ? Geceleri sayma ritminde seni başkalarıyla bırakma kararı aldım. İçim çeşit çeşit tuhaf hislerle çok geceler bitirdi, şimdi; yalın, huzurlu olma kararı aldım. Seninle ilgili içime doğanlardan, altıncı hislerden, sezgilerden çok sıkıldım. Senden sıkıldım. Neler oluyor safsataları canımı çok sıktı. Ne ayaküstü , ne de saatlerce, gecelerce konuşmak istiyorum seninle. Gizemli hallerinden en çok sıkıldım. Kumlu kıyılarda aylak halini de çok uzak ve anlamsız buluyorum şimdi. Bir an düşündükten sonra değil uzun uzun yaşadıktan sonra senden gidiyorum bu gece. Hayli uzaklara, senin hiç bilmediğin bana ait bir yere gidiyorum. Evet, uzun bir yolculuk yaptım ve bir hayaleti kasabada bırakıp beklenmedik bir kararla serüvene uygun olmadığımı keşfedip, çok iyi bildiğim evime dönüyorum. Kuşkular, kaygılar içinde giriş kapısı belirsiz, yolunu yitirmiş bu hikayede artık kalmayacağım. Bu gece eve dönüyorum. Ben seni çok önce terk ettim.

Nano Bir Terk
Hülya Uçar.

Bu gece daha çok senden söz edelim istiyorum. Bu bir nezaket veya iyilik değil. Açıkçası ben şezlonga uzanıp seni düşüneceğim. Yalancı olduğundan bahsetmeyeceğim. Sakin ol, bütün bunları izleyecek olan geçmişe ait bir aşkın kırk yıl hatırı olurmuş misali sadece bağlılık ve bir miktar hatırlama. Dahası hatırlatmam gerekirse bilirsin cömertimdir. Sırlarını verecek değilim, hatta kız kardeşinin arkadaşıyla bir kış bir yaz ,yalana dolandığını da anlatmayacağım. Yugoslavca “yalancı” nasıl denilir? İlgisi yok, aklıma geldi. Daha çok senden söz edelim. Bazı geceler bazı otobüsler bazı şehirlerde uzun konaklar, hiç uzun konakladığın bir kadın oldu mu? En uzun iki yıl aşığım diye ağladığın dışında demek istiyorum. Evet, bu kişisel bir hesaplaşma, çok önce yıl sormuştun, hayır seni hiç affetmedim, hiç. Hücrelerini de bağışlamadım, sadakatsizliğini de ama en kötüsü cesaretsizliğini. Bu noktada duralım istiyorum: Beni yaşama bağlı hiçbir şey senin kadar şaşırtıp, beni aşka tuhaf ve uzak kılmadı. Her adamın kalbinden, seninle geçmişin aynı duygularına kapılıp hayat hayat kaçtım tekrar  aşık olmaktan. Seni mi suçluyorum? Mümkün mü? Bu gece daha çok senden söz edelim istiyorum. Elin yüzün düzgündü de kalbin derin bir bağ ve iyilik taşımıyordu. Kalpsizsin demedim, dürüst değilsin, sıkı palavracısın, sadakatsizsin, bencilsin. Hayatta mutsuz ve yarım olman şimdi umurumda bile değil. Sevindiğimi söylemedim. Her şeyi anlamak istediğin gibi anlamakta üstüne yok. Moskova’da çok üşümüşsün oh olsun dedim mi? Her şey geri dönüşe ayarlı aslında, söylemeyeceğim beni umursamamanı, başka bir hayat anlatırım bunu da, vakti var, çok uzun bekledim, unutulması gereken bir uzun ihanet oldu. Herkes ihanet edebilir de, senin kadar olağan ve olağanüstü olabilir mi, bunu bilemiyorum işte. Bu söylediklerim görüyorum ki seni şaşırtabiliyor, ben de buna hayretle şaşırıyorum. Şurası bir gerçek ki, kız kardeşimin arkadaşına aşık oldum deseydin en azından bir yalan eksik konuşmuş olurdun, kalbimde ve kafamda  bu onurlu davranışınla iyi hatırlanabilir, ihanet ettiğini itiraf eden adam kalırdın. Özrün yoktu, ama çok daha kötüsü vardı, uzun zaman sonra benim söylediğim şeylerin doğru olup olmadığını defalarca sorman, gerçek kalp bağlantılarından uzak ve abuk sabuk. Şimdi ne mi yapıyorum? Geriye gelen aklımla gecenin gece halini, gündüzün gündüz saatini, boş kalbimin tadını çıkarıyorum. Bu gece seni konuşalım istedim daha çok, son bir şey daha sormak istiyorum: Beni benden daha çirkin bir kadınla neden aldattın?

Hesaplaşma
Hülya Uçar.

“Nereye ?”
“Bilmem. Bekle, yazı mı tura mı? Yazı olursa kuzeye, tura gelirse güneye . Ne dersin?“
“Yolculuğun ilk anında tartışacak değilim. Dediğin gibi olsun. Ne geldi ?“
“Güneye yol alıyoruz. Heyecanlı mısın ?“
“Aslında biraz. Hatta çok. Sen?“
“Her şeyi merak edip sabaha kadar uyuyamayacak denli heyecanlı…”
O bir gün geldi ve biz Dennis’le uzun zaman içinde sürekli varsayıp
konuştuğumuz tuhaf yolculuğa 1976 model , fıstık yeşili Volvo 240 GL ile
çıkıyoruz. Onca konuştuk, işte hayaller şimdi sahiden de şimdiki zaman. Bu
şehirde  ikimizin de yaşadığı evler, sürekli geçtiği sokaklar, uzun yıllardır bildiği
tanıdık yüzler vardı, bildik kokular, bildik yer tarifleri… Bu kararı çok kolay
veremediğimiz için epey zaman aldı yola çıkmak. Gitmek istiyorduk, yine bile
alışkanlıkları, şehri, kokuları bırakıp gitmek o kadar da kolay değildi elbette.
Ancak öyle bir şeye karar vermiştik ki, şehri bırakıp gitmek ya da kalmak asıl
sonucu değiştirmeyecekti ve hayal listemizi tamamlama isteği ikimizin de ortak
kararıydı.
Bagajda sadece küçük iki valizimiz, içinde hiç giyilmemiş birkaç kıyafet ve ikişer
kot pantolon , kazak … Geçmişten bize herhangi iyi veya kötü hiçbir kıyafeti
giymek, gereksizce üzülmek istemiyorduk. Sanki bize ait bir geçmiş yok gibi
davranacaktık, sanki hafızamızı kaybetmişiz, sanki hiç eski gün olmamış. O bir
yolcu, ben bir yolcu… Ortak noktamız aynı şey için aynı yolda aynı arabada
oluşumuz. Bir de birbirimizi sevmekle, hoşlanmak, belki aşık olmak arasında
gidip geliyorduk. Ne ben kesin aşık olduğumdan emindim, ne de o. Konuşmadık
bunu , ama aşık olmadığımızı da konuşmamıştık.
Çeşitli nedenlerle bu gerçek dünyada kalmak istemiyorduk. Hayat ne kadar hak
ise gitmek de aynı nedenli hak olmalıydı. Bu yere ait olmadığımıza kanaat
getirecek olaylar yaşamıştık . Ayak uydurmakta ciddi zorluklar çekiyorduk.
Kimseyi anlayamadığımız gibi, kimse de bizi anlamıyordu. Bunlar bu büyük karar
için yeterli nedenler olabilir miydi ? Bilmiyorduk, ama öyle bir zorunluluk da
yoktu. Yolculuktan önce intiharla ilgili türlü şeyler okuduk, gizli gizli araştırdık,
şöyle mi ölsek, böyle mi ölsek… Ne beynimiz patlasın istiyorduk, ne de bitkisel
hayatta kalmak. İşi tam anlamıyla bitirmek ama güzel kalmak, güzel ölmek
istiyorduk. Yolculuk sırasında nasılsa bir şekle karar vereceğimizi düşünüp , ne
zaman , nasıl olacağını önümüzdeki kasabalara, şehirlere bıraktık. Bakalım nasıl
ölecektik.

Saat akşama yaklaşıyordu. Dennis arabayı sürüyor, ben uzaklara bakıyordum.
Konuşmuyorduk. Kim bilir o ne düşünüyordu, bıraktığı annesini, babasını, kız
kardeşini belki. Ben ne düşündüğümü bile fark edemeyecek kadar karışıktım.
Aslında içimde anlaşılır endişe, hatta korkular vardı. Yollar kalabalık değildi.
Tırları , kamyonları, bizimkinden daha eski arabaları, yaşlıları solluyorduk. Her
geçtiğimiz aracın sürücüsünün yüzüne dönüp bakıyordum. Yüzler ve hayatlar…

Donuk sürücüler, yolcular, öteki ve öteki…Sessiz bir seyir hali…

Uzun Yol
Hülya Uçar.

Gizlice ortadan çekilip, artık defalarca bu kapıları açmış olduğumu unutarak, tuhaf bir biçimde değişen zamandan da köşe bucak kaçarak, sanki tümüyle rastlantıymış gibi, şehir şehir gidiyorum… Başka gizli hayatlara…Ardımda bıraktığım Rum büyük bir taş ev, yokuş sokak araları, kurbağalı bir dere, deniz kızlı dükkanlar, nadir önünden geçilen bir tuhafiye, çok ender içinden geçilen kırk bir kapılı han ve hayatımdan kopan ilmikler, kırk dereden su içip dilek tutulan rüyalar ve çekip giden şehirler. Kolay bir şey değildi hayat. Kendini ve başkalarını inandırmak için onca tutuk çaba, uzun sınırlar, gizli hayatlar, bellekler, iyi kalpler, o şehir değil bu şehir arayışlar, bilinçaltı rüyalar, kabuslar, çok ileri giden gerçekler. Söylemek zorundayım, şimdi neredeyim bilmiyorum, gizli bir hayat bu…

Gizli Hayat
Hülya Uçar.