Akıntıya karşı koyamayacağımı biliyorum. Aynı kaldırımı arşınlayan rutin bir yaya gibiyim. I’m coming home. Yürüyecek başka yol kalmadı. Eskisi kadar hızlı yükselmiyorum. Dinginim. Birdenbire kendime gelmedim elbette. Uzun zaman düşündüm. Akşamlar nasıl geçti çok iyi bilmiyorum. Son kuşlar gitti, bazı kuşlar öldü, eve dönüyorum. Kimsenin gidişinden mesul değilim. Uğursuzluklardan da. Herkesin yeni bir hayata başlama hakkı olmalı. I’m coming home. Gece oldu sözünü tutmadın, diğer gece oldu sözünü tutmadın. Kaç sonbahar gecesi daha ertelenebilirdi ki ? Geceleri sayma ritminde seni başkalarıyla bırakma kararı aldım. İçim çeşit çeşit tuhaf hislerle çok geceler bitirdi, şimdi; yalın, huzurlu olma kararı aldım. Seninle ilgili içime doğanlardan, altıncı hislerden, sezgilerden çok sıkıldım. Senden sıkıldım. Neler oluyor safsataları canımı çok sıktı. Ne ayaküstü , ne de saatlerce, gecelerce konuşmak istiyorum seninle. Gizemli hallerinden en çok sıkıldım. Kumlu kıyılarda aylak halini de çok uzak ve anlamsız buluyorum şimdi. Bir an düşündükten sonra değil uzun uzun yaşadıktan sonra senden gidiyorum bu gece. Hayli uzaklara, senin hiç bilmediğin bana ait bir yere gidiyorum. Evet, uzun bir yolculuk yaptım ve bir hayaleti kasabada bırakıp beklenmedik bir kararla serüvene uygun olmadığımı keşfedip, çok iyi bildiğim evime dönüyorum. Kuşkular, kaygılar içinde giriş kapısı belirsiz, yolunu yitirmiş bu hikayede artık kalmayacağım. Bu gece eve dönüyorum. Ben seni çok önce terk ettim.

Nano Bir Terk
Hülya Uçar.

Aynı zamanda hem fötr şapkalar hem de beyaz perdelerler satıyordum. Alçak pencerelerden, beyaz tül perdeleri çekilmiş ev sahipleri sokaktan geçen fötr şapkalı yayaları seyredebiliyordu. İki hayatı bir dükkanda birleştirmek hoşuma gidiyordu. Size her şeyden söz etmeliyim, her açık ve koyu ton fötr şapka hikayesinden ve her ton beyaz dantel, tül, kadife perdelerden ve perdeler arkası gizli hayatlardan, ama ben bazı şeyler gizli kalsın, içimde kalsın istiyorum. Uğradığım kırıklıkları, başarısızlıkları, olmayanları söylememek için değil, bilakis her şey olduğu gibi açık olsun istiyorum. Hiç kuşkusuz net bir oturma odasında geçen bir ev sahibinin fötr şapkalı bir yayaya sevdalı olduğu aşk hikayesi bilinsin ve bu eski ruhun bir hayalci ile işbirliği içinde hikaye hikaye dolaştığı netlik kazansın istiyorum. Bu adam bu kadını seviyor ve herkes bunu bilsin istiyorum. Eve izinsiz giren fötr şapkalı bir yaya, ne olup bittiğini anlayamadan, yalnız yaşadığı evine erken döneceğini sanarak girdiği bu yarı açık beyaz tül perdeli oturma odasında saçları açık bırakılmış beyaz tenli kadına çabucak aşık olmuştu. Eski düzenli yaşama dönüş için geç olmuştu. Gecenin ortasında uyanıyor, acı çekiyordu. Kendi oturma odasında oturmak, kendi koltuğunda düşlemek artık ona az geliyordu. Bir bulvar üzerinde yürümüştü. Bir eve girmişti. Aşık oldu. Hemen uzaklaşamadı. Merdivenleri geri inse, kapıyı çalmasa, o bulvardan geçmese, hava ılık rüzgarlı olmasa, fötr şapkalı adam hiç aşık olmayacaktı. Sokaktan geçen arabaların gürültüleri, hayatın tuhaf bilinmezliği ve az sayıda gecelerin sonu. Hiçbir şey olmamış gibi dükkan kapandı. Kimse yoktu. Bundan sonra da dükkanda ne şapka ne de perde olmayacak.

Şapkacı Dükkanı
Hülya Uçar.

“Acele etmezsen öldürüleceksin! Çabuk Ol!”                                                                                                                                   “Acelem yok. Kaybolan arkadaşıma çok uzun bir mektup yazacağım.”

Sevgili Gina,

Çok uzun zamandır seni her yerde arıyorum. Arka bahçedeki kiraz ağacının arkasına, güllerin olduğu avludaki su kuyusuna, çatıdaki tozlu hatta küflü sandıkların içine defalarca baktım. Acı çekiyorum, pişmanlık hissediyorum, korku duyuyorum ve seni ne yaparsam yapayım bulamıyorum. Kararsızım. Tereddütlü bir geleceğimiz var. Seni bir gün bulabilir miyim, böyle bir ihtimalim var mı? Seninle bir saat sonrasından daha fazla planlar hiç yapmamıştık. Sessizlik, yavaşlık, plansızlık senin hayatındı. Bir gece evden çıkıp dönemeyeceğini biliyor muydun? Bunu gerçekten de bilmiş olamazsın. Sen gayet temkinliydin . Evden çok uzaklara gitme riskini asla göze almazdın. Sen gitmeden önce, aynı evin içinde aynı çekmeceye birbirimize mektuplar bırakırdık. Bu tür bir acıyı hafifletmek imkansız, Sevgili Gina. Ölüp ölmediğini bilen yok. Yürüdüğün bütün yol üzerinde her yer didik didik arandı. Ne bir ceset ne bir kanıt bulundu. Neden beni, bu bahçeyi, her şeyi bırakıp evden çıkıp gittin? Neden bilmediğin mesafelere kadar yürüdün? Keşke hiç gitmeseydin o gece, sevgili Gina. Keşke seninle gelseydim. Hayatın nesi var? Neden seni geri getirmiyor bana? Şimdi bu mektubu çekmeceye bırakıyorum. Başka hiç kimsenin ikimizi anlamasını… “

Gina Öldürüldü Ya Jones ?
Hülya Uçar.

Bilinmeyenlerle hayat şüpheli devam ediyordu. Şüphe dışında hiçbir kelime bu gerçek ve derin duyguyu asla anlatamaz. Aynı hikayeyi benim dışımda anlatan bir başka kişi olduğunda katil kim sonucu da değiştiriyordu. Açık, kesin ve bilinen bir gerçek vardı ki maktul değişmezdi. Anlattığım hikaye tam anlamıyla yalan olsa bile, bu asıl olayın değişmeyeceğini çok iyi  bilerek şüphenin de makul olduğunu kabul ediyorum.

Kendimi suçlamalı mıyım? Her cevap gibi hem evet hem hayır.  Soruların daima en az iki cevabının oluşu beni rahatlatır. En soğuk ve en sisli olaylar bile üstünden uzun yıllar geçince ılık bir ilkbahar gecesiydi yalanına dönüşebilir. Hatıralar hafızanın da sıkı oyunlarıyla yanıltıcı olabilirler. Geriye dönersek, cinayetin işlenişinde çok ciddi boşluklar var. Katil arabayı kullanan kişi de olabilir, yan koltukta oturan kişi de. Sürücünün yanındaki kişinin katil olma olasılığı gerçekten var mı? Her şey çok daha gizli kalabilirdi. Plansızlık bazı kanıtları gün gibi ortaya çıkarıyordu. İnkar etmek aptallık olurdu. Gerçekler ciddi acıtıyor. Bundan kaçmak hiç kolay değil. Kalbimdeki bütün zayıflıklara rağmen arabayı sürmesi gereken kişi yola devam etmeliydi.

Siyah deri eldivenleri torpido gözüne yerleştirdiğimde bir cinayet kafamdan geçiyor muydu? Yoksa onlar soğuk bir kış gecesinde unutulmuş masum eldivenler miydi sadece? Olması gerekenden ne önce ne de sonra gerçekleşen iki farklı şehir sınırı arasında devam eden yolculuktu. Aslında her şey çok basitti. Süregiden  herhangi bir hayat anıydı tümüyle. Hayatımın ve başkalarının hayatlarının değişmesi için ciddi bir şeyler yapmış değildim. Tek şey görünmez bir katil olmak için arabayı son hızda sürdüğüm. Daha fazla ne isteyebilir, ne düşünebilirdim ki. Gizli ve sessiz bir cinayetin işlenişine daha fazla kahve içerek, 24 saat açık yol lokantalarına uğrayarak ya da sessiz bir katil olmaktan kaçarak bir otobüs molasında sigara içen yolcu olabilir miydim?

Cevaplanması gereken tek şey, gerçek ve kaçınılmaz olana gitmiş miydim yoksa yakalanmış mıydım? Asıl şey, içimdeki sırrın açıklıkla ne olduğunun bulunması gerektiğiydi.  Az ve sıkça sorulması muhtemel sorular olasılığını düşünerek cinayetin çok iyi planlanmış olması gerekirdi. Değiştirme şansımın olmadığı bu olaylar ve düşünceler zincirinde takılı kalmak , pişmanlık hissettiren hataların herhangi yeni bir hareketle değişmesinin imkanlı olmaması içimi fena halde acıtıyor. Hiç değilse bir tane kesin cevabım olsaydı. Nihayet soruyorum , niye öldün kazada? Şu anda başka hiç kimse içimi bu denli acıtamaz. Zaman asla aynı zaman olamaz. Geceydi, kırgındım, belki öfkeli, arabayı çok hızlı ama çok hızlı sürüyordum. Ben mi seni öldürdüm yoksa sen mi öldün? Asla kesin olmayacak olan bir cevabın içinde hayatımın sonuna kadar karanlık ve sisli gecede iki yolcu olacağız.

Bu gece çok ama çok uzun süren şüphelerim var.

Bir Başka Cinayet Hikayesi
Hülya Uçar.