Yine gidiyorum. Güçlü olmak için yola çıkmıyorum, kaybetmemek için mil sürüyorum. Gidiyorum. Tedavülden kalkmış koleksiyon paraları cebimde, Hong Kong’a, Paris’e, Alaska’ya gidiyorum. On yedi ülkeye ait harita bavulumda. Bavulum küçük. Hayatım gibi. Bir kot, bir gömlek, on yedi harita, işe yaramaz eski paralar ve hayallerle dolu elli kısa çöp hikaye. Gidiyorum. Hakkımda hiçbir şey bilemedim, bilmiyorum. Ha, bilmek de  istemiyorum. Ne ilk çağlardan gelişim, ne de son çağlarda gidişim…Milyon yüz yıl hayatta olsam bana ait her şey pamuk ipliği bağlar olacak, vagonda denize açılan saçma hayalli istasyon yolcusu…Ne giden, ne varan…Güvertelerde saçlarım savrulmasın diye kısacık kestirdim, hayaller uzun olmasın diye hikayeleri kısa kestim, kimse yok, yağmur yağıyor…Bütün gece hiç endişelenmedim. Senin için, hayat için, hayallerin için…Devamı gelecek sayıda okunabilecek bir hikaye gibi geceyi uzun seyrettim. Şehirden ayrılmadan önceki son gecem…Dar sokaklar, kapı kolları, posta kutuları…Tek tek yürüdüm… Hepimiz hayattaydık. Karaya oturan kaptanlığım umurumda değil… Eski günlerdeki gibi telaşsız yayayım bu gece. Nerede olmadığımı biliyorum. Kumsal yok. Hayatı kolaylaştırayım diye yanıma Bukowski aldım, bavulumda Tony Joe White var, Tom Waits’in yanında… Bütün bavulum bu, Camus cebimde, yeni hayatımda hiçbir paragrafı iki kere okumayacağım için onu ilk yol lokantasında bir masada terk edeceğim, her şey küçük olacak, ava mı gidiyorum, avlanmaya mı, hurda satılan kitaplar, plaklar, belgeler gibi eski mi eski bir gönülle uzun mil yola çıkan bir yolcuyum. Gidiyorum. Kabilenin en yaşlı üyesine ait ruhla soğuk denizlere açılıyorum. Beni hiçbir şey öldüremez bu gece. Kayıp aranıyor ilanlarını yarın sabah okumayacağım, bu hafta doğanlar köşesini de, seni hiç ama hiç düşünmeyeceğim, ben bir yolcuyum, gidiyorum… Ne bir klasik filmin başrolünü oynama hayalim, ne Casablanca düşlerim, ne de uzun bir romanın sevilen karakteri olma hayalim…Yolcuyum…Hayat çok yönlü, nehirlere, kasabalara, hayaletlere, her yere yakın bir gece yolcusuyum. Ne kadar mutluyum bu gece, gitmek ve gitmek…Söyleyeceklerim, söylediklerim hoşuna gitmeyecek ama bütün hayat bu işte…Gidiyorum. Saçlarım çok kızıl bu gece. Koleksiyonlarım eski hayatlar oldu artık…Yeni aile ansiklopedisi cilt kapağını sana bırakıyorum. Bütün saçmalıklarımı bavula koydum, hafif hayatlarım, ne İtalyanca, ne Fransızca sözlük aldım yanıma, artık hiç hikaye anlatmayacağım, hiç konuşmayacağım, değişen şehirleri, değişen insanları, değişen halleri umursamıyorum bu gece, ben gidiyorum… Rüya tabirleri, hayal mektuplarım, ölümsüz kırılmaz hallerim, kırk yıl öncesi hayatım, eski alışkanlıklarım…Yıldız falı, bulmacalarım, kayan yıldızlarım, kapı kapı dilek zincirlerim….Gidiyorum. Dünyanın dört bir yanına gidiyorum bu gece… Ne han kaldı, ne de hancı… Ben bu gece uzun mil yolcusuyum…

Bu Gecenin Yolcusu Kalmasın
Hülya Uçar.

“Nereye ?”
“Bilmem. Bekle, yazı mı tura mı? Yazı olursa kuzeye, tura gelirse güneye . Ne dersin?“
“Yolculuğun ilk anında tartışacak değilim. Dediğin gibi olsun. Ne geldi ?“
“Güneye yol alıyoruz. Heyecanlı mısın ?“
“Aslında biraz. Hatta çok. Sen?“
“Her şeyi merak edip sabaha kadar uyuyamayacak denli heyecanlı…”
O bir gün geldi ve biz Dennis’le uzun zaman içinde sürekli varsayıp
konuştuğumuz tuhaf yolculuğa 1976 model , fıstık yeşili Volvo 240 GL ile
çıkıyoruz. Onca konuştuk, işte hayaller şimdi sahiden de şimdiki zaman. Bu
şehirde  ikimizin de yaşadığı evler, sürekli geçtiği sokaklar, uzun yıllardır bildiği
tanıdık yüzler vardı, bildik kokular, bildik yer tarifleri… Bu kararı çok kolay
veremediğimiz için epey zaman aldı yola çıkmak. Gitmek istiyorduk, yine bile
alışkanlıkları, şehri, kokuları bırakıp gitmek o kadar da kolay değildi elbette.
Ancak öyle bir şeye karar vermiştik ki, şehri bırakıp gitmek ya da kalmak asıl
sonucu değiştirmeyecekti ve hayal listemizi tamamlama isteği ikimizin de ortak
kararıydı.
Bagajda sadece küçük iki valizimiz, içinde hiç giyilmemiş birkaç kıyafet ve ikişer
kot pantolon , kazak … Geçmişten bize herhangi iyi veya kötü hiçbir kıyafeti
giymek, gereksizce üzülmek istemiyorduk. Sanki bize ait bir geçmiş yok gibi
davranacaktık, sanki hafızamızı kaybetmişiz, sanki hiç eski gün olmamış. O bir
yolcu, ben bir yolcu… Ortak noktamız aynı şey için aynı yolda aynı arabada
oluşumuz. Bir de birbirimizi sevmekle, hoşlanmak, belki aşık olmak arasında
gidip geliyorduk. Ne ben kesin aşık olduğumdan emindim, ne de o. Konuşmadık
bunu , ama aşık olmadığımızı da konuşmamıştık.
Çeşitli nedenlerle bu gerçek dünyada kalmak istemiyorduk. Hayat ne kadar hak
ise gitmek de aynı nedenli hak olmalıydı. Bu yere ait olmadığımıza kanaat
getirecek olaylar yaşamıştık . Ayak uydurmakta ciddi zorluklar çekiyorduk.
Kimseyi anlayamadığımız gibi, kimse de bizi anlamıyordu. Bunlar bu büyük karar
için yeterli nedenler olabilir miydi ? Bilmiyorduk, ama öyle bir zorunluluk da
yoktu. Yolculuktan önce intiharla ilgili türlü şeyler okuduk, gizli gizli araştırdık,
şöyle mi ölsek, böyle mi ölsek… Ne beynimiz patlasın istiyorduk, ne de bitkisel
hayatta kalmak. İşi tam anlamıyla bitirmek ama güzel kalmak, güzel ölmek
istiyorduk. Yolculuk sırasında nasılsa bir şekle karar vereceğimizi düşünüp , ne
zaman , nasıl olacağını önümüzdeki kasabalara, şehirlere bıraktık. Bakalım nasıl
ölecektik.

Saat akşama yaklaşıyordu. Dennis arabayı sürüyor, ben uzaklara bakıyordum.
Konuşmuyorduk. Kim bilir o ne düşünüyordu, bıraktığı annesini, babasını, kız
kardeşini belki. Ben ne düşündüğümü bile fark edemeyecek kadar karışıktım.
Aslında içimde anlaşılır endişe, hatta korkular vardı. Yollar kalabalık değildi.
Tırları , kamyonları, bizimkinden daha eski arabaları, yaşlıları solluyorduk. Her
geçtiğimiz aracın sürücüsünün yüzüne dönüp bakıyordum. Yüzler ve hayatlar…

Donuk sürücüler, yolcular, öteki ve öteki…Sessiz bir seyir hali…

Uzun Yol
Hülya Uçar.

Ne bugün, ne yarın hiçbir şey değişmeyecek. Şehre benzeri yağmurlar yağacak bu kış da. Bütün hayatlar mucizevi olma hayalleriyle öldüler. Yüzyıla yakın yaşayıp, hayatımız güzel olacak, iyi şeyler olacak, her şey güzel olacak zırvalığıyla ilk hayatlarından daha kötü hayatlarla hayatlarını bitirdiler. Yavaş ve ağır rüyalar görerek geceleri geçiriyorlardı, kimi zaman gerçeğe dönüşen haberci rüyalar yok değildi, bunlar da zor günler, zor geceler haberci rüyalar olarak her şeye rağmen suyun akışını değiştiremiyorlardı. Yaşamak için hayallerden fazlası gerekiyordu. Yağmurlu gecelerde, bir çift yağmur çizmesi giymek kadar net gerçekler. Ne sadece bütün hayalli, ne de bütün gerçekli yaşanmıyordu bu hayatta… Eskiden yaptığım şeyleri düşünüyorum, şimdi yapamadığım şeyleri düşünüyorum. Hayatımı hak etmek için bütün iyi kalbimle yağmurlu geceye yürümek yetmiyordu. Çok uzun zaman önce, çok uzun zaman sonra bir şeyleri değiştirebilecek mucizevi güç bendim. Yola çıkarken hava karlıydı, yola çıkarken hava yağmurluydu, yola çıkarken hava çok sıcaktı…Yola çıkmak hayatımdı. Gerçekten de hayatımı yıllar öncesinden, yıllar sonrasını tahmin etmem çok güçtü. Hayatım zamanı bilmemekti. Buna rağmen de yola her kaldığım şehirden, üstüme sinen bambaşka hayat kokularıyla başka şehre yol almak… Her seferinde kaçtığım şehri bulan hayatıma bir değişiklik yaparak, şehirsiz, hiçbir yere varmayan, aynı cümlelerden, tekrar tekrar aynı konuşmalardan geçen, ne yağmurlu ne karlı, çok daha keskin, büyülü bir kısa hikayeyi, bütün kötü günler yaşanmamış gibi, sanki hayatın bana ardışık söylediklerini hiç duymamışım gibi, hiç kimse nerede olduğumu bilmiyor diyerek, hayata paragraf başı yapacağım: “Dün gece, dün gece, dün gece bir adama sıkı sıkı aşık oldum..” Uzak  gözleri vardı, Fransızca konuşuyordu, Tony Joe White dinliyordu, iyi öpüşüyordu… Bir de gece kokuyordu. Saçma cümleler kurmak umurumda bile değildi, çarpım tabloları , fizik formülleri, geometrik şekillerin yarım çaplı problemleri, hayatım boyunca hiçbir işime yaramadı. Bir hikayeyi okumak için tek ihtiyacım olan okumayı öğrenmiş olmaktı. Bu adama aşık olmam için de hiçbir mantığa ihtiyacım yoktu, kalbim yeterliydi. Aramızda her şeyin biteceğini umursamıyordum, tek istediğim kafası karışmış bakmayı bilen, uzak denizlere bakarmış gibi çok tuhaf seyretmeyi ve en güzeli, bir sis içinde hareket etmeyi tuhaf bulmayan, tam aksine inanılmaz bir manevi güçle bunu çok olağan bulan , şarap seven, hikaye okuyan, seksenleri bilen, ayakkabıları öldürücü güzel, gece kokulu adamı kısa bir hikaye kuşkularına rağmen hayatımda istiyor oluşumdu. Sokağın yağmurlu kaldırımlarından fikrimi hiç ama hiç değiştirmeden yanına hikaye boyu uzanmaya geliyorum. Bu sefer, bu gece, bu hayat, bu şehirde, bu yağmurda… Şehrin sokaklarından sana geçiyorum…Ben başka bir şey düşünmüyorum. Benim isteğimle bir hikaye uzunluğunda, yüzün benim olacak, bulvarlarca tutkuyla yürüyerek seni kalbim büyüden sıkışmış, git gide artan halimle, bir lambanın ışığında bazen şüpheli, bazen şüphesiz, saat ayarsız bir aşk hikayeme yerleştireceğim… Çünkü muhtemel bir aşığım… Bu aşkla hayatım tutkulu yüzün olacak, bir araba devrilir hayat devam eder, nereye giderdik umurumda değil, ben olduğumu söyleyerek dolaşacağım hikayede, en akıllıcası olmadan, düşünerek değil, daha fazlasını yaparak, aptalca şeyler yapmak mümkün diyerek, hangi şeyler demeden içinde dolaşacağım, öyle ya, ben bir aşığım, hayatta her şeyi yapabilmem mümkün… Seni atlayıp hayata devam etmeyeceğim, bilakis, hayatıma gittiğin yolları ekleyeceğim… Gittiği yere kadar…

Aşkla Hayat
Hülya Uçar.