Yola çıkarken yalnız olduğumu sanıyordum. Sarı yağmurluğumu dikkatlice ilikleyip, sarı yağmur botlarımı giymiştim. Çıkmadan cebimdeki konyaktan uzun bir yudum aldım. Çikolatalı puromu kapıyı kapattıktan sonra ıslak çime atıp sağ ayağımla ezdim. Saat on biri geçiyordu. Nedenini söylemek zor, içimde birkaç istekle yürüyemeye başladım. Bir tanesi evde şöminenin başında konyağını yudumlamak istiyordu caz dinleyerek, öteki evi bırakmak…. Bu çok yağmurlu gecede üşümeye ayarlamıştım kendimi. Sonunda birkaç saatliğine yürüyecektim. Kararsızlık da var işin içinde. Nereye? Bu bilinmezlik, bu iyi adam olmama halleri. Sağa bak tehlikeli, sola kafanı çevir acil durum, tekrar sağa bak kırmızı alarm… Hiç kıpırdama, öyle kal. Ne caddeden caddeye geç, ne yol al. İyisi mi sen eve geri dön. Sarı botların dış kapının eve bakan kısmında hayal meyal yürüsünler. Hikayeye ekle şunun gibi şeyleri; “Sonra büyük ağaçları geçecektim, büyük gece hayallerini, olmaz renkleri, sakıncaları, tehditleri ve içimdeki ışıkları dikkate alacaktım.” Evde otursaydım bu gece, yaşayacağım geceyi bilebilirdim; sakin, olağan, huzurlu. Ülkemi, şehrimi, sınırları terk etmek istemezken, evden çıkmam bana küçük bir soluktu. Bir zamanlar başka hayallerim vardı, bir zamanlar başka bir sarı yağmurluğum, başka bir hayatım…Reddedebilir miyim? Birçok hayat mümkünken lanetli olan benimdi. Şimdi içimde laneti ele geçirmiş, başıma gelenler ve gelecekler sığınağında çok özel gizlilik içindeyim. Şimdi lanetlerin yanındayım. Asla sevmiyor değilim, tutkum haline gelen bu özel halle baş etmiyor, onu kendime bizzat çağırıyorum. Her gece aynı yere gidip, uçurumdan boş şişeleri, eski elbiseleri, poz verilmiş albümleri taşa bağlayıp atıyorum. Kesin uçurumda kalsınlar, ne rüzgar, ne fırtına, ne hortum geri getirsin. Lanete ters düşen her şey bitmiş olmalı. Hava yağmurlu, bunu da halime uygun buluyorum. Bazen neredeyse hiçbir şey hatırlamıyorum, bazen de bütün otomobil plakalarını tek tek sayıyorum, altı haneli eski arkadaş listesi telefon numaralarını, geçilmiş sokaklardaki apartman adlarını…Geveleyip duruyorum yatakta, bir sağa bir sola bir milyona sayarken bütün hafızamı silmeye çalışıyorum. Oysa tek bir şey. Tek bir şey bekliyordum. Hayatım, hayatımın önünden geçip laneti sollayacaktı. Kanıyor muyum bu zırvalıklara? Gönülden evet. Bu yüzden de aklıma şu gelmek istemiyor. “Sen pis bir yalancısın, bu lanete tutkunsun!” Neredeyse berbat olan her şeyi sonsuz büyüleyici buluyorum. Sonsuz büyüleyici. Bazıları bunları son derece aptalca bulur. Her türlü öğütten nefret edip son hızla geceye yürürken, unutulmuş bütün ikiyüzlülüklerle, lanetin içine bütün hayatımla yürüyorum. Sessizce benimle gelirken onu benden başka gören hiç kimse yok.

Ç.G.H: Çok Gizli Hayat
Hülya Uçar.

Hepsi bu mu ? Lokantalar, yollar, sonsuzluk… Altı üstü üç kelime. Odamdan uzaklara

bakınca hiçbir şey yok. Hayata karşı çok güçlü duygular hissetmiyorum. Bir akşam eve

dönüyorum, her akşam eve dönüyorum. Hayatla ilgili hiçbir şey bilmiyorum. Hayat

mayat.. Olmayanlar. Her geceden sonra aynı sabah devam eder.. Hayatta dikiş

tutturamayanların kalpleri de dikiş tutmaz.

Sakın kımıldama! Omzunda mavi bir kelebek var. Ne uzaklarda, ne eskilerde, şu an mavi

kelebeklisin. En imkansız yolcusun. Hayatın yasası ne önceleri anlaşılmış, ne şimdi ne de

muhtemel bilinirliği var. Hiçbir şey senin bu şehirden ayrılan yolcu olmana engel olamaz…

Nasıl geldim bu hikayeye hiç bilmiyorum. Geceler, ateş böcekleri,  ağustoslar… Öğleden

sonra yoksun. Mavi kelebeğin de gitmiş… Şimdi gittiğin şehrin bir adı var mı ?

Gitmeseydin Ya…
Hülya Uçar.

Size en çok yakışacak moda eşyalardan biri pantolon ve bluzdur. İnce kumaştan yapılmış bir

bluz tercih ederseniz şıklığınızı perçinler. Böylece bütün gözler sizin üzerinizde olacaktır.

Hafif batı müziği dinliyorsunuz , spiker olmayı düşlüyorsunuz ve radyo piyeslerini hiç

kaçırmıyorsunuz. Beste yapabilecek bir sanatçı ismi vermenize imkan yok ama ajans

haberlerini hiç kaçırmıyorsunuz. Diksiyonunuza güveniyor olmalısınız , hoş bugünlerde

herkesin Türkçe konuşabildiğini söylemek ve söylense bile buna ikna olabilmek güç.

Kaygılarda geçen uzun saatli hayatlarda iç bağları sıkı bir toplumda dil önemlidir, ince kumaş

bir bluz gibi dikkatleri üstüne toplar zira. Hayatta her zaman kazanmak önemli değil, bazı

olaylara yalnızca iştirak etmek veyahut finale kalmak olası bir sevinçtir. Daha önce söyledim

mi bilmiyorum ama müzik eğitimi şarttır, her ne kadar beste yeteneğiniz doğuştan mevcut ise de.

Her şeyden önce bestelerinizi bir bestekarın beğenmesi icap etmektedir . En iyisi mi siz

bestelerinizi alıp bir notere giderek size ait olduklarını tespit ettirin. Eğer bir büyük bestekar

sizin bestelerinizi dinlemez , beğenmez hatta size destek olmazsa oturma odasında

piyanonuza dinleteceğiniz sır besteler olarak kalacaklardır. Gömlek ütüsünün nasıl

yapıldığını bilmeniz bu konuya dair size etki etmeyecektir, siz daha çok musiki ile ilgili

şeylerde beceriklilik kazanmalı, boş vakitlerinizi tango dersleri alarak geçirmelisiniz. Modası

geçmeyen bir dans ile uzun yıllar mutlu bir şekilde bestelerinizle tango yaparak mesut olma

şansını yakalayabilirsiniz. Özellikle kış aylarında bir tango besteler ve çok ilgi toplayan bir

bestekara da sevdirebilirseniz hayat size modası geçmeyen bir renk gibi olacaktır. Önce

gömleğin arka yüzünü mü ütülemeliyim ? Kol manşetlerini de …  Başkalarının mutluluğunu

anlattığı anlarda acayip hüzün mü duyuyorsunuz ? Kaçırdığınız fırsatları hatırladığınız zaman

çok mu üzülüyorsunuz ? Hayatta çok kırılmış bir insan olduğunuz yanağınızdaki benden

anlaşılıyor hemen, talihsiz değilsiniz, iradenizden yararlanarak doğru hamle yapmanız ,

çevrenizi genişletmeniz , hatta iyisi mi bir ünlü bestekarla tanışmalı ve pür neşe, canlılık

içinde hayata bağlanmalısınız. Vaktiyle kırılmış olsanız bile, daima mutlu olmaya çalışarak ,

iyi bir şeyin sizin için de olacağına inanmalısınız. Hayatta her gün beste yapabilmeye veya

her gün mutlu olabilmeye imkan yok, ancak yine de hayatın tadını çıkarmaya kararlı olursanız

eğer, bu yenilik sayesinde hayatınızın bestesini de yapabilme şansınız olacaktır. İnsanın

inanarak hayatını kendisinin yaratacağını da unutmamalısınız, ama önce size ait olmayan şu

gömleği bir kenara bırakın kuzum, işte şimdi mutlu sayılırsınız.

İdeal Ve Mutlu Kadın
Hülya Uçar.

Öykü nedir sahiden ?

Ansiklopedik bilgi olarak öykü denilince ,  karşımıza çıkan ‘romandan daha kısa olan kurgusal anlatım biçimi ‘ tanımına ve yine  ‘gerçek veya gerçeğe yakın olan olayları okura haz verecek şekilde anlatan edebi yazı türüdür ‘ ifadelerine net olarak katılmıyorum.  Fantastik veya bilim-kurgu öyküler gerçeği anlatmaz ve hayal gücünün de gerçekçi olmak gibi bir zorunluluğu da yoktur.  Öykü ;  aslında anlatmak istediğimiz şeyi başka türlü anlatmanın yolunun olmamasıdır. Bambaşka bir okuma ve yazma tutkusu olan ‘öykü’ nün tanımında romanla ilişkilendirilmesinde hassas yaklaşıyorum belki , ancak  roman tanımı için ‘ öyküden uzun anlatım biçimi ‘denilmediğini hatırlamak gerekli.  Anlatılan kurgunun geçmişi veya geleceği değil sadece an anlatılır ve her kelime anlamı vermek için özenle seçilir. Yüzlerce sayfa için yer yoktur, her şey kısa anlatım  stilinin seçilerek , okurda uzun süre iz bırakabileceği hayaller ve hayatlardır.           Bir oturmalık okumada günlerce , haftalarca aklınızdan çıkaramayacağımız  kelimelerle birlikte yürürüz rutin gerçek hayatta.. Bazen suçluluk hissiyle dolaşırsınız, bazen hafiflemiş hissederek, o öykünün içinde ben olsaydım ne yapardım dersiniz, kaçmak istediğinizi veya öyküde  kalıp başka yollar arayabileceğinizi… Bunların hepsini üç dakika veya yarım saat içinde okuduğunuz bir öykü  yaşatır.  “Öykü sevmiyorum! “ diyen insanların çoğu hayatlarında tek bir öykü bile okumamış insanlardır.

Öykü okumak, bir kitapçıya gittiğinizde hangi yazarın hangi kitabını alacağını bilmek demektir. Ön yargısız her türlü anlatıma, kurguya, dile sığ olmamaktır. Biri size okuduğun öykü ne hakkında diye sorduğu zaman , “ Öyküyü okuman gerek ! “ diye cevaplamak ihtiyacıdır. Özetleyemezsiniz. Bir an , bir gündüz, bir gece içine yerleşen çok uzun hayatlardır.

‘  Çok Kısa Öykü   ‘, dünyanın her yerinde farklı isimlerle yaşar;  flaş kurgu, ultra kısa öykü, süper kısa öykü, mikro kurgu, mikro hikaye, nano kurgu ve posta kartı öyküsü gibi bir çok adlandırmayı sayabiliriz. Mümkün olabilecek en az kelimeyle , en etkili , en özgün haliyle zengin ve komplike duyguları anlatabilme sanatıdır. Bir örnek verebiliriz ; Ernest Hemingway’in çok bilinen altı kelimelik mikro hikayesinde istenirse pekala da aslında bence zorunlu da olmayan , ‘başlangıç, gelişme ve son ‘ kurgusu da görülebilinir .  “ Satılık: bebek ayakkabısı, hiç giyilmemiş. “

Hemingway bir öğle yemeğinde, yazar arkadaşlarıyla yüzlerce sayfada anlatılacak bir romanı altı kelimelik öyküde anlatabileceği üzerine bahse girer ve peçete üzerine yazdığı bu çok bilinen öyküsüyle , mikro öykü tarihini de başlatmış olur. Bahsi kazanmıştır.

Minimalist hayatların seçildiği yeni düzen  içinde sizce çok kısa öyküler devleşmiyor mu ? İyi eşyalara sattığımız hayatlarımız gerçek anlamıyla kısalır hatta neredeyse yok olurken yatağımızın baş ucuna yerleştireceğimiz bir öykü kitabı kaybettiğimiz hayallere birkaç dakika olsun dokunabileceğimiz bir çeşit yeni dünya.

Öyküler, mikro öyküler…Sıkıştırılmış hayat içinde fevkalade kısa ve çarpıcı yazılmış öyküler aslında bizim içinde olduğumuz gerçek hayatlardan daha uzun bir nefestir. Metroda yer bulduğumuz anda pekala da bir hatta iki öykü okuyabiliriz, öğle saatinde yine bir öykü okumak sıkıcı düzende bir ışıltıdır, akşam yemeğinden sonra kısık bir seste caz büyüsü eşliğinde, bir fincan Brezilya kahvesi içerek muhteşem bir Türk öyküsü okuyup harika bir gece geçirebiliriz.

Öykü okumak hayatları uzun kılan ayrıcalıklı müthiş bir keyiftir diyorum.

Hayatlarımız Küçülürken Çok Kısa Öykü Devleşiyor mu ?
Hülya Uçar.