Yola çıkarken yalnız olduğumu sanıyordum. Sarı yağmurluğumu dikkatlice ilikleyip, sarı yağmur botlarımı giymiştim. Çıkmadan cebimdeki konyaktan uzun bir yudum aldım. Çikolatalı puromu kapıyı kapattıktan sonra ıslak çime atıp sağ ayağımla ezdim. Saat on biri geçiyordu. Nedenini söylemek zor, içimde birkaç istekle yürüyemeye başladım. Bir tanesi evde şöminenin başında konyağını yudumlamak istiyordu caz dinleyerek, öteki evi bırakmak…. Bu çok yağmurlu gecede üşümeye ayarlamıştım kendimi. Sonunda birkaç saatliğine yürüyecektim. Kararsızlık da var işin içinde. Nereye? Bu bilinmezlik, bu iyi adam olmama halleri. Sağa bak tehlikeli, sola kafanı çevir acil durum, tekrar sağa bak kırmızı alarm… Hiç kıpırdama, öyle kal. Ne caddeden caddeye geç, ne yol al. İyisi mi sen eve geri dön. Sarı botların dış kapının eve bakan kısmında hayal meyal yürüsünler. Hikayeye ekle şunun gibi şeyleri; “Sonra büyük ağaçları geçecektim, büyük gece hayallerini, olmaz renkleri, sakıncaları, tehditleri ve içimdeki ışıkları dikkate alacaktım.” Evde otursaydım bu gece, yaşayacağım geceyi bilebilirdim; sakin, olağan, huzurlu. Ülkemi, şehrimi, sınırları terk etmek istemezken, evden çıkmam bana küçük bir soluktu. Bir zamanlar başka hayallerim vardı, bir zamanlar başka bir sarı yağmurluğum, başka bir hayatım…Reddedebilir miyim? Birçok hayat mümkünken lanetli olan benimdi. Şimdi içimde laneti ele geçirmiş, başıma gelenler ve gelecekler sığınağında çok özel gizlilik içindeyim. Şimdi lanetlerin yanındayım. Asla sevmiyor değilim, tutkum haline gelen bu özel halle baş etmiyor, onu kendime bizzat çağırıyorum. Her gece aynı yere gidip, uçurumdan boş şişeleri, eski elbiseleri, poz verilmiş albümleri taşa bağlayıp atıyorum. Kesin uçurumda kalsınlar, ne rüzgar, ne fırtına, ne hortum geri getirsin. Lanete ters düşen her şey bitmiş olmalı. Hava yağmurlu, bunu da halime uygun buluyorum. Bazen neredeyse hiçbir şey hatırlamıyorum, bazen de bütün otomobil plakalarını tek tek sayıyorum, altı haneli eski arkadaş listesi telefon numaralarını, geçilmiş sokaklardaki apartman adlarını…Geveleyip duruyorum yatakta, bir sağa bir sola bir milyona sayarken bütün hafızamı silmeye çalışıyorum. Oysa tek bir şey. Tek bir şey bekliyordum. Hayatım, hayatımın önünden geçip laneti sollayacaktı. Kanıyor muyum bu zırvalıklara? Gönülden evet. Bu yüzden de aklıma şu gelmek istemiyor. “Sen pis bir yalancısın, bu lanete tutkunsun!” Neredeyse berbat olan her şeyi sonsuz büyüleyici buluyorum. Sonsuz büyüleyici. Bazıları bunları son derece aptalca bulur. Her türlü öğütten nefret edip son hızla geceye yürürken, unutulmuş bütün ikiyüzlülüklerle, lanetin içine bütün hayatımla yürüyorum. Sessizce benimle gelirken onu benden başka gören hiç kimse yok.

Ç.G.H: Çok Gizli Hayat
Hülya Uçar.

Pepe cümleler söylüyorum, hiçbiri tamamlanmamış, yarım hayatım içinde sırıtmayan, tanıdık, hayretsiz konuşmalar. Kurt sisli havaları sever. Kapalı kalpliler hem geceyi, hem sisi. Oğuz’a söyledim, üç beş şehre gittim, kimse yoktu dedim, o beni anladı, tamamlanmamış cümlelerimi biliyor, pepe hayatımı bile seviyor, küçük bir şarkının içinde sanki beni ölesiye güvenle tutuyor. Hayat hayatı söker, gün ekliyoruz, gece ekliyoruz. Ağzımızda İtalyanca eski bir şarkı, sisli sokakları geçiyoruz: ”Lasciate mi cantare con la chitara in mano lasciate mi cantare  sono l’italiano…”.  “Oğuz, ben” diye başlıyorum pepe kalbim susuyor… Yol kenarlarını görmeden sessiz gidiyoruz. Gece ve yol bize benziyor. Kuş tüyü bir hayata başımı yaslasam, milyonlarca yarım cümle, geceler, Oğuz, kapalı kalplerimiz, aynı yollarda eski şarkılarla,  iyi kalpli hayatla, aynı yaşama sevinciyle, aynı ışıklı şehirlere yeniden yeniden gitsek… Eski otomobiller, hatırlanmayan şarkılar, seninle bir sonbahar gecesinde şimdi nereye gidiyoruz? Aslında hiç bilemiyorum, biz şimdi bir yere gidiyor muyuz sahiden de?

Nerede Kalmıştık?
Hülya Uçar.

Soldan sağa, kaybolan , cennet. Bir inanışa göre sonsuz mutluluk. Çocukluk geçmiş, şarkıları söylenmiş, birisi saklanmış, diğeri aramış , hayaletli evlerde , belki yan odalarda , doğru saklanma yeri hiç bulunamamış , bütün detaylar uçmuş, zaman her şeyi altüst etmiş ve oyun bitmiş. Hayat. Kim asıl olan gerçek yolu bulacaktı? Çok gizli bir bilgi. Çözümü hiç bulunmamış. Bir gazete ilanı masaya yatırılmış. “Kayıp Hayatlar,” bulan, bilen, gören varsa ötekini arasın. Kayıp bir bilinmeyen hayat için kimsenin üzülmeye zamanı yok şimdilerde, bir yabancı ölmüş, hayatı kayıpmış, iyi de kime ne ! Bu bilmediğimiz birilerinin hayatları çoğunlukla diğerleri için yok zaten. Bir yenilik değil ki. Manşet yaz gitsin.

Bulmaca Çözümü
Hülya Uçar.

Bugün hayatlardan çarşamba. Oynaya oynaya, güle güle, büyük bir sevinçle veya harikulade huzurla geçen ardışık saatler yok. İyi şeyler söylemek isterdim. İsterdim ama… Bu iyi niyeti belirleyen bir yol yok. Kırk bir kere güzel hayat desem, yine desem hayat değişmiyor. Bir yerde sürekli mutlu olmak kolay değil, halbuki sürekli mutsuz olmak çok daha rahat, hatta bir çabaya bile gerek yok. Bu can sıkıcılıkla ilgili fikrim şu: Ne kırmızı başlıklı kız, ne de büyükanne, hayat o yatakta yatan kurdun ta kendisi. Masalın esas yüzü bu düzenci kurt. Pohpohla kurdu, pohpohla, senin kulakların ne kadar büyük, senin ağzın ne kadar kocaman. Sonra kurt seni bir lokmada yutsun. Güzel hayat, güzel hayat… Otuz dokuz kaldı geriye… Deniyorum. Her şeyi denediğim gibi. Müspet sonuç alınamamış. Hayal. Kurgu. Rüya. Düş. İyilik. Peri. Küçük bir kağıda, küçük bir mektup yazdım. ”Sevgili kurt, sıkılan canımı artık daha fazla sıkıyorsun, sana tahammülden de usandım, kırk yıllık masalı değiştireceğim haberin olsun, yeşil başlıklı kız olacak ve sen kurt masalda hiç yer almamış olacaksın, büyükanneyle, yeşil başlıklı kız mutlu bir hayatın içinde huzurla yaşayacaklar. Pusulamı dikkate al ve benden uzak dur kötü kurt!”

İşte böyle, canım sıkkın. Rağbet edilen güzel bir şey yazmak isterdim bu çarşamba. Üzüntü, sıkıntı hiç olmamış gibi mutlu haberler vermek isterdim. Lakin bu kurt masalda rağbet görüyor. Başka çarşambalarda, başka ümit veren bir konuşma sözü vermekten başka bir şey elimden gelmiyor şimdi. İyi çarşambalar…

Kurt Eşittir Hayat
Hülya Uçar.