Yola çıkarken yalnız olduğumu sanıyordum. Sarı yağmurluğumu dikkatlice ilikleyip, sarı yağmur botlarımı giymiştim. Çıkmadan cebimdeki konyaktan uzun bir yudum aldım. Çikolatalı puromu kapıyı kapattıktan sonra ıslak çime atıp sağ ayağımla ezdim. Saat on biri geçiyordu. Nedenini söylemek zor, içimde birkaç istekle yürüyemeye başladım. Bir tanesi evde şöminenin başında konyağını yudumlamak istiyordu caz dinleyerek, öteki evi bırakmak…. Bu çok yağmurlu gecede üşümeye ayarlamıştım kendimi. Sonunda birkaç saatliğine yürüyecektim. Kararsızlık da var işin içinde. Nereye? Bu bilinmezlik, bu iyi adam olmama halleri. Sağa bak tehlikeli, sola kafanı çevir acil durum, tekrar sağa bak kırmızı alarm… Hiç kıpırdama, öyle kal. Ne caddeden caddeye geç, ne yol al. İyisi mi sen eve geri dön. Sarı botların dış kapının eve bakan kısmında hayal meyal yürüsünler. Hikayeye ekle şunun gibi şeyleri; “Sonra büyük ağaçları geçecektim, büyük gece hayallerini, olmaz renkleri, sakıncaları, tehditleri ve içimdeki ışıkları dikkate alacaktım.” Evde otursaydım bu gece, yaşayacağım geceyi bilebilirdim; sakin, olağan, huzurlu. Ülkemi, şehrimi, sınırları terk etmek istemezken, evden çıkmam bana küçük bir soluktu. Bir zamanlar başka hayallerim vardı, bir zamanlar başka bir sarı yağmurluğum, başka bir hayatım…Reddedebilir miyim? Birçok hayat mümkünken lanetli olan benimdi. Şimdi içimde laneti ele geçirmiş, başıma gelenler ve gelecekler sığınağında çok özel gizlilik içindeyim. Şimdi lanetlerin yanındayım. Asla sevmiyor değilim, tutkum haline gelen bu özel halle baş etmiyor, onu kendime bizzat çağırıyorum. Her gece aynı yere gidip, uçurumdan boş şişeleri, eski elbiseleri, poz verilmiş albümleri taşa bağlayıp atıyorum. Kesin uçurumda kalsınlar, ne rüzgar, ne fırtına, ne hortum geri getirsin. Lanete ters düşen her şey bitmiş olmalı. Hava yağmurlu, bunu da halime uygun buluyorum. Bazen neredeyse hiçbir şey hatırlamıyorum, bazen de bütün otomobil plakalarını tek tek sayıyorum, altı haneli eski arkadaş listesi telefon numaralarını, geçilmiş sokaklardaki apartman adlarını…Geveleyip duruyorum yatakta, bir sağa bir sola bir milyona sayarken bütün hafızamı silmeye çalışıyorum. Oysa tek bir şey. Tek bir şey bekliyordum. Hayatım, hayatımın önünden geçip laneti sollayacaktı. Kanıyor muyum bu zırvalıklara? Gönülden evet. Bu yüzden de aklıma şu gelmek istemiyor. “Sen pis bir yalancısın, bu lanete tutkunsun!” Neredeyse berbat olan her şeyi sonsuz büyüleyici buluyorum. Sonsuz büyüleyici. Bazıları bunları son derece aptalca bulur. Her türlü öğütten nefret edip son hızla geceye yürürken, unutulmuş bütün ikiyüzlülüklerle, lanetin içine bütün hayatımla yürüyorum. Sessizce benimle gelirken onu benden başka gören hiç kimse yok.

Ç.G.H: Çok Gizli Hayat
Hülya Uçar.

En imkansızı sormak istiyorum. Lanetli miyim? Sevim Sümbül Laneti isimli hikayemdeki lanet olabilir mi her şeye sebep? Uzaktan yıldırımlar düştü kafama. Apartman altlarından giderken kafama saksı düşer diye yıllarca korktum, bu benim yedinci hissimdi. Hayatı sezmek için altıdan fazlasına ihtiyacım oldu. Sabah beş, sokaklar turuncu ışıkta, ister geç, ister geçme. Tam keyfime göre bir saat. Hiçbir şey için uzun beklemek zorunda değilim. Hayat seçimlerime göre ayarlanmış. Tuhaf bir harikalıktayım bu gece, Blues dinlemek bana iyi geliyor, California Blues, eski pantolonları seviyorum, eski gömlekleri, eski hayatları, eski şarkıları… Sevim Sümbül Laneti’nin bit pazarı tutkusu üstüme bulaştı. Mutlu hayat meraklılarından değilim, merdiven altından geçmek beni korkutmuyor, bilakis iyi geliyor, pozitif enerji salatanızdan sıkıldım, canım melankoli çekiyor, insan adam gibi bir üzülemiyor da keyfince, “olumlu düşün, olumlu olur!” ıvır zıvırı, sen bilmiyorsun tabii Sevim Sümbül Lanet’ini, boş akıl vermek pekala da rahat, karışma üzülmek istiyorum. Asansörde kaldım, telefonum çalındı, arkadaşım öldü, arabam tuzla buz oldu, hayatım bloke, ama olumlu olacakmışım, senin olduğun yerden benim hayatımla ilgili zırvalık konuşman kolay, sen ben değilsin, benim hayatımı, benim zamanlarımı, benim lanetimi yaşamadın. En büyük kolaylık hayatları yargılamak, oysa şimdi ben gecenin ortasında bu lanetin içinde, bütün bu kötü şeylerle asfalt kokusuyla gidiyorum. Her gece gidiyorum, dörtte, beşte, altıda… Dar sokaklara, yokuşlara, uzun yollara, caddeleri biliyorum, otobanı biliyorum, gece kokusunu çok iyi biliyorum. Denize, okyanuslara, keşfedilmemiş kıtalara, akıntılara, hayaletli kasabalara, en yakın arkadaşım bir hayalet, onunla uzun yola çıkmak oldukça keyifli, bütün kırılan fincanlara, patlayan lastiklere, salak Polyanna’ya rağmen… Gece uzun, bulvar ışıkları var, yanımda sessizce oturan hayalet arkadaşım, sessizliğiyle gerçek bir dost, millerce uzağa sürüyoruz. Aynı kahveye oturuyoruz, aynı insanları seyrediyoruz, aynı kapılara dokunuyoruz, aynı mektupları okuyoruz, bildiğim, tanıdığım, gittiğim her şehre birlikte geçiyoruz. Ayakkabılarıma bakan insanlardan uzaktayız artık, her şeyi eski seviyoruz, her gece aynı şehre gidiyoruz, bazen merak ediyorum hayalet arkadaşım neden bu kadar bana benziyor diye, bütün hayatım bu işte, gece uzak şehirlere giden bir kadın, beni kimse sevsin istemiyorum ki, ne kadar üzüldüğümü anlamayışınıza içerliyorum, nerelere nasıl gidilir merak etmiyorum, pusulalarınız canımı sıkıyor, hepsi kendi hayatlarınıza ayarlı, radarlar, tehlikeler, bozuk yollar umurumda bile değil, dünya haritasına bakıp şu ülkeye gitmek istiyorum demek istemiyorum, ben her gece aynı şehre gitmek istiyorum… Bu gece yol çok uzun, milyonlarca kedi gözü geçiyorum…

Şimdi Uzaklara Gitmek Vardı…
Hülya Uçar.