Tam kalbimde yaşadığım yerden çok uzaklarda olmanın verdiği hakiki bir değişim vardı. Olağanüstü sakin bir gece yarısı yürüyüşü gibi gerçeği hiç dikkate almayan bir rüyanın içindeyim. İşin aslı şu ki; her şeyi kendime saklamaya kesin kararlıyım. Düşüncelerimi davranışlarımla ifade etmeyi istemiyorum. Gelişigüzel bir hafızanın yapacağı şeyi takip ediyorum, örtbas ediyorum, ayaklarımın altında gidebileceğim yeni bir yol daima olmalı. Bir gün başka bir kapıdan girip başka bir dünyada yaşayıp deniz gibi düşünebilirim, başka türlü konuşabilirim ve gerçeklik duygumun yerini ışıltılı bir hayalet alabilir. Uzun yıllardır tanıyıp geçtiğimiz insanlarla artık aynı dünyada değiliz, bittiği gerçeği beni diğerlerine, diğerlerini bana eski bir tanıdık yapar, tedbirin yeri kalmamıştır, yüzlerce yıldız gibi uzaktan fark edilen bir ışıkla ıslık çalarak ellerim cebimde tasasız yürüyorum. Aklıma sadece bir posta pulu geliyor: Üstünde sıradan gri bir taş resmi. Eğilip bir taş alıyorum yerden. Cebime atıp yürümeye devam ediyorum. Hiç kimse bilmiyorsa o bana ait bir rüyadır.

Posta Pulu
Hülya Uçar.

Sevgili Canım, senin için endişeleniyorum. Bugün seni aradığımda sesin solgun, tesellisiz geliyordu. Sorular sorup canını daha da sıkmak istemedim. Hayatta her zaman güzel kalpli kimseler yok, bunu kabul etmeli hayat saatlerini ona göre ayarlamalısın. Çevrendeki insanlar her zaman sandığın gibi insanlar olmayabilir, sen de mükemmel değilsin. Hatta açık ifade etmeyi severim bilirsin, hatalısın. İyi ve beğendiğin taraflarını sevdiğin gibi, diğer insanlarda da hoşgörülü olup güzel hallerini aklına getirmelisin. Böylelikle çok kırılmaz, çok üzülmezsin.Neşeyle güldüğün zaman hayatın uzar. Sevgili Canım, sağlığına dikkat etmeli, incir çekirdeklerini umursamamalısın. Her şeyden önce berbere gidip saçlarının ucundaki kırıkları iyice kestirip, sonra da bir güzel yumurta sürmelisin. Ha şöyle, gülümsemen güzel. Ayrıca zeytinyağı da sürmelisin. Bunların hayatta çok faydalarını göreceksin. Boyunu uzatmak için geç kaldık ama yaşlanmaman için veya daha genç kalman için hala bir şeyler yapabiliriz pekala. Güneşli havalarda muhakkak sokağa çık, güneşe karşı yürümek seni yıllardan korur, neticeden çok memnun kalacaksın. Yıllar sonra bu anı hatırlayarak bana teşekkür edeceksin. Önemli değil Canım, içimden sana hep iyilik yapmak geliyor. Jamaika usulü portakallı ördek pişirmeyi bilmesen bile seni seviyorum. Yaptığın yemekler çok nadiren güzel oluyor, sanırım yanlışlık eseri, ne börek, ne de köfte yapabiliyorsun ama senin yanındayım. Sen de, sana gösterdiğim bu anlayış ve sevgiyi diğer insanlara göstermelisin. Zorunda değilsin ama inan bana hayatın daha kolay olur. Tamam, itiraf etmeliyim ki patatesleri iyi kızartıyorsun, her yeri yağ yapıyor, ellerini de yakıyorsun ama olsun. Misafirlere çeşitli hazır bisküviler ikram edebilirsin. Misafir deyince de ödün kopuyor, kuzum hem yalnızlıktan yakınıyorsun hem de kapı çalacak diye aklın çıkıyor. Kırk yıl geçti, seni hala anlayamadım ben. Dünyanın  hali gibi halimiz, Sevgili Canım. Aynı kalamıyor hiçbir şey. Artık telaş içinde yaşıyoruz, bir elimizle saçımızı düzeltirken, diğer elimizle yarım kalan çayı bitirmeye çalışıyoruz. Biliyorum yorgun düşüyorsun. Telaşı sevmezsin. Dingin, sessiz, az insanın sokaklarda yürüdüğü, arabaların şehirde sağlı sollu park edebildikleri kolay hayatı özlüyorsun. Kolay hayat artık yok, dünya bir bilmece, kim kimi bombalayacak, kim nerede yalnız kalacak, hangi ülkede savaş çıkacak, kim otobüste kime yer vermeyecek, yaşlılar bu telaşa nasıl dayanacak, kalp bütün bu ağrıları ne kadar uzun çekebilecek. Sevgili Canım, canını bu kötü şeylerle sıkmak istemiyorum elbette, ancak dünyada hiç kötülük yokmuş gibi büyütüldün  ve bu gerçek hayat seni kaygıya itiyor ama işte gerçek. Öğle saatlerinde herkesin öğle uykusuna yatırıldığı çocukluğunu özlüyorsun, anlamıyorum, hissetmiyorum, bilmiyorum sanma. Ama zamanı geri döndürmek gibi bir gücüm yok, sihirli bir çubukla sana eski hayat verebilmemi bekleme. İsterdim ama elimde değil. Mümkün değil, Sevgili Canım, fakat sana iyi bir haberim var. Dün gece seni rüyamda gördüm. Yağmur  yağıyordu. Yağmur ışıltılar gibiydi. Rüya ya. Sen de çok güzel yeşil ipek bir elbise giymiştin. Işıltıların içinde sakin, telaşsız, ağır ağır yürüyordun. Sonra, yeşil, yemyeşil bir bahçeye girdin. Sevgili Canım, aynen rüyamdaki gibi sahiden mutlu olacaksın. Rüya hakikat olacak. Uzun saçlar sık sık kesilmek ister, unutma.

Sevgili Ben
Hülya Uçar.

  (Bu hikaye tek nefes – tek paragraf olarak ayarlanmıştır .)

Üç odası var, bir odası güneye bakar, 120 metrekare, çok rahat sığarsınız,gardırobu

bırakın madem, şifonyer sığmazsa onu da bırakın, on sene sonra çok kıymetli olacak,

şimdi kuş uçmaz kervan geçmez, yatırımlık alın, deniz görüyor demiştiniz, deniz

nerede, seralara bakıyor demiştim, ama belki ilerde önünden deniz geçebilir, işte

kartvizitim, beni arayın, kaçırmayın bu evi, çok üzülürüm, dört cephesi açık, yatırımlık,

otlar çok, yeşil alan, ilerde çok değil on yıl sonra yol geçer, otobüs geçer, her şey

geçebilir, sevmediniz herhalde, bir de otelin yanında var bir daire daha, bakın bir

metrekare bahçesi de var, oturur çay içersiniz, zemin kat , bahçesi de sizin , salatalık

ekersiniz, domates toplarsınız, yani hiç değilse maydanoz yetiştirirsiniz , anlaşıldı siz

çok zor beğeniyorsunuz, biraz pimpiriklisiniz, az ilerde bir evim daha var,  şimdi

geldik, ,yakında, yok yakın dememiştim aslında, biraz uzakta , şehirden uzak, tam

dinlenmelik ev, önce şu kağıdı imzalayın, siz beni tanımıyorsunuz ama ben sizi daha

önce tanımıyorum, ama bu ev çok güzel, ilerde mesela on yıl sonra rafting

yapılabilinir, belki su kayağı, evet şelalede , hepimize, her şeye yetecek kadar su var ,

turnuvalar da düzenlenir, park ta olacak, şu sahayı görüyor musunuz ?, işte bunu

çocuk parkı yapmak için ayırdılar, bakın lahana tarlaları da var, kapora vermezseniz

şimdi olmaz, ev çok özel, elimdeki en iyi dairelerden,  Mafi İnşaat, temeli çok sağlam,

iskan mı ?,çıkartılıyor, şimdilik su elektrik yok, ama bu dairede çok rahat edersiniz,

çok büyük bir villa , hizmetçiniz yoksa yapamazsınız ama , köpeğiniz de mi yok, eh

bu ev size pek uygun değil, bir aşçı, bir hizmetçi, bir de bekçi köpeği ister, evi bulduk

ama bunlar da sizde yok , taş zemin, beton sağlam, kileri de var, şu iki tuğla arası

çilek de dikebilirsiniz, bakın komşunun beş çileği var, burası da sizin , organik

yersiniz, kooperatif evleri bunlar, banyosunu mutfağını kendiniz yaptıracaksınız,

istediğiniz gibi yaptırın diye müteahhit zevkinize bırakmış, ne düşünceli, bırakıp yarım

kaçmamış,  evet, ödenecek biraz meblağ var tabii, gelin bu evi alın, mutlu olursunuz,

siz de hiçbir şey beğenmiyorsunuz canım, elimde başka bir ev mev yok güzel

kardeşim, hayata güzel pencereden bakmıyorsunuz ki, baştan beri hep mızık hep

mızık , yeni bir ev bulursam ben size dönerim.

Bir mülk hikayesidir. Sahip olmak ya da olmamak ?

Satılık Ev Efsanesi
Hülya Uçar.

Ev işi, el işi, bunu yapan bir dişi… Güç işler müdiresi, musluk tamir eder, ahşapları cilalar,

çiçekleri sular, sıkışan kavanozları açabilir, su lekelerini siler, siler, bitkiler, otlar, kökler

ondan sorulur. Masa örtülerini Amerikan servisleri kullanarak temiz tutar, sofrayı süsler, ucuz

ve lezzetli yemek tariflerini bilir, günün yemeği listesini hazırlar, pratik bilgilere sahiptir,

isterse kafeste bülbül de besleyebilir, makyaj hilelerini tümüyle bilir, hatta gülümseyebilir de.

Pişirdiği bisküviler sert olursa üzülmez, birçok çareyi bilir, misafirleri en güzel kokulu

keklerle ağırlar, ev işi, el işi, bunu yapan bir dişi… Tüm hayat parçalarını en güzel birleştiren

süper kadın, süper anne, süper hayat kolaylaştırıcıdır. Ocakta yemeğim vardı koşusuyla,

tozları alır, halıları gırgırlar, bamyayı etsiz etliymiş gibi pişirebilir, çünkü o süper bir aşçıdır,

anne, anne kitaplarım nerede, hatun siyah çorapları bulamıyorum, gözlüğüm nerede, akşama

ne var, anne, anne akşama yokum, babamı idare edersin, sen her şeyi halledersin…Bir kadın, kırk

kadın, bunu yapan bir dişi…. Temizlik için kullanılan tüm deterjan, bezler, fırçalar, mutfak için

süzgeçler, kevgirler, mikserler, hayatın tüm ekipmanlarıyla dört çarpı dört çalışan süper aile

robotu… Bozulmaya başlamış meyve, sebzeleri ayıklayıp atar, tuzlukların rutubetsiz olmasını

ve daima dolu olmasını hatta gerekirse karabiber desteği de sağlayabilir, bütün çöpleri toplar

atılmasını organize eder, banyo havlularınızın yumuşak ve temiz olma düzenini korur,

paspaslar belli aralıklarla yıkanmalı, aile bireylerinin hayat kıyafetlerinin ütülü olmasına özen

gösterilir, taze ekmek, bayat ekmek ayırır, her şeyin dönüşümünü sağlar, hayata, aileye,

huzura…Bütün bunları yaparken ağlamadan soğan soyar, o süper bir anne…

Bir Kadın Kırk Kadın
Hülya Uçar.

Kim olduğunu söyle. Olmaz ki. Bir sağımda, bir solumda, bir bakmışım odanın kapısında, bir

saniyede uzaklarda, ama haksızlık bu. Ben seni bulamam ki. Kim olduğunu söyle. Kalkıp

başka odaya gitsem peşime takılıyorsun. Senden ne kurtuluş var, ne de beraberlik. İlahi uçucu

dostum, söyle kimsin. Gerçek yaşam, gerçek görünenlerdir. Otur şöyle mor kadife kaplı

berjere, pencere yanına. Anlat, neden beni hem bırakmıyorsun, hem de açıkça oturma odasına

yerleşmiyorsun. Kuzum, ben zaten pek akıllı sayılmam. Olan aklımı da tuhaf misafirliğin

alacak; çay iç, kaymaklı bisküvi vereyim diyorum hiç belirti vermiyorsun. Evet içeyim mi,

hayır kahve olsun mu? Sakinleşip içimi çektim. Aslında ne yalan söyleyeyim, ben de sana

alıştım. Git diyorum da, gidersin diye ödüm kopuyor. Geçenlerde gazeteye verdiğim oturma

hayatı refakatçisi aranıyor ilanı verdiğim gece gelip yerleştin. Biliyorum. Sen dostsun.

Görünmezliğin senin dostluğunu anlamama engel değil. Seni biliyorum. Sesli basman

gerekmiyor ahşap tabana, ya da sesli konuşman da. Sana dokunamıyor olmam da oturma

odasında benimle nefes almana engel değil. Ben nasıl biliyorum bazı şeyleri, sen daha çok

şeyleri biliyorsun. Onca saat beni bekliyorsun, oysa gidebilirsin. Ama benimle kalmayı

seçiyorsun. Omzuma yakın, yazı masama yakın, abajurun yanında, pencereye yakın, her

görünmeyen halinle en yanımdasın. Dünyada en çok seni istiyorum. Ben seni biliyorum. Sen

beni biliyorsun.  Beni hiç bırakmadın. Teşekkür ederim. Denizlerin ortasında, pamuk

ipliklerinin ucunda, iğne deliklerinde, hiç gitmeden gezdiğimiz küçük kasabalarda,

hayali cümlelerde beni hiç ama hiç yalnız bırakmadın. Hikayemdeki ilham perisisin.

Oturma Odası Hayat Refakatçisi
Hülya Uçar.