1850 Doğumlu, İskoç yazar Robert Louis Stevenson aynı zamanda Define Adası’nın da yazarıdır. Çocukluktan takip edilen ciltli kitap kokusu beni bu ilginç İntihar Kulübü’ne getirmiş olmalı. Hatta Dr. Jekyll ve Hyde’ın Tuhaf Hikayesi’nin de yazarı olduğunu söylemeden geçmek olmaz. İntihar Kulübü üç novelette içerir. Novelette uzun öykü veya kısa roman, ancak novelette demesem sanki tam anlamı olmazmış gibi geliyor. Bu üç uzun öykü; Kremalı Turtalı Genç Adamın Hikâyesi,  Doktor İle Saratoga Sandığının Hikayesi ve Fayton Macerası. Birbiriyle ilgili veya bağlantısız rahatlıkla okunabilir bu üç öykünün ilki nedense bana değişik bir Rus ruleti hayat-ölüm oyunu gibi geldi.  Oldukça iyi bir kurgusu var ve her şeyden önce Victoria ve Kral Edward döneminde olduğu için dil de oldukça yüksek düzeyde. Kesinlikle kitap detaylarını anlatmaya karşı olduğum için çok fazla olaylardan bahsetmemeliyim ancak; merak, devam ediş ve hamleler diyebilirim. Kesinlikle dikkatle okunması gereken, atıştırmalık olmayan öyküler.

1954’te Theatre Royal tarafından hazırlanmış olan radyo piyesi olarak da, İntihar Kulübü’nü dinleme şansınız var. Benim gibi piyes sevenler için müthiş nostaljik bir keyif. Görselin olmayışı, seslerle yola çıkılan bir hayal gücü sağlıyor.  Ayrıca, İntihar Kulübü 1909’da Amerikalı yönetmen D.W. Griffith, 1914’te İngiliz yönetmen Maurice Elvey ve daha yığınlarca yönetmen tarafından filme alınmış, en son 2007’de de İspanyol yönetmen Roberto Santiago tarafından filmi çekilmiş. Film sevenler de bu kitabı okuduktan sonra, istediği versiyonu seçip sinema ve kitap keyfi karşılaştırması yapabilir.

Döneminde de popüler olan Robert Louis Stevenson’ı okumak, piyesi dinlemek ya da birçok yönetmen seçeneğinden birine karar verilip seyredilebilinir, işte üç keyif sunan harika bir üç uzun hikaye… Ne diyeyim, güzel bir gece planı yapılmıştır. Keyifle hayatlayalım…

İntihar Kulübü Robert Louis Stevenson – 2015 Çeviri Aslıhan Kuzucan

İthaki Yayınları

İntihar Kulübü – Enteresan Bir Üçleme
Hülya Uçar.

“Nereye ?”
“Bilmem. Bekle, yazı mı tura mı? Yazı olursa kuzeye, tura gelirse güneye . Ne dersin?“
“Yolculuğun ilk anında tartışacak değilim. Dediğin gibi olsun. Ne geldi ?“
“Güneye yol alıyoruz. Heyecanlı mısın ?“
“Aslında biraz. Hatta çok. Sen?“
“Her şeyi merak edip sabaha kadar uyuyamayacak denli heyecanlı…”
O bir gün geldi ve biz Dennis’le uzun zaman içinde sürekli varsayıp
konuştuğumuz tuhaf yolculuğa 1976 model , fıstık yeşili Volvo 240 GL ile
çıkıyoruz. Onca konuştuk, işte hayaller şimdi sahiden de şimdiki zaman. Bu
şehirde  ikimizin de yaşadığı evler, sürekli geçtiği sokaklar, uzun yıllardır bildiği
tanıdık yüzler vardı, bildik kokular, bildik yer tarifleri… Bu kararı çok kolay
veremediğimiz için epey zaman aldı yola çıkmak. Gitmek istiyorduk, yine bile
alışkanlıkları, şehri, kokuları bırakıp gitmek o kadar da kolay değildi elbette.
Ancak öyle bir şeye karar vermiştik ki, şehri bırakıp gitmek ya da kalmak asıl
sonucu değiştirmeyecekti ve hayal listemizi tamamlama isteği ikimizin de ortak
kararıydı.
Bagajda sadece küçük iki valizimiz, içinde hiç giyilmemiş birkaç kıyafet ve ikişer
kot pantolon , kazak … Geçmişten bize herhangi iyi veya kötü hiçbir kıyafeti
giymek, gereksizce üzülmek istemiyorduk. Sanki bize ait bir geçmiş yok gibi
davranacaktık, sanki hafızamızı kaybetmişiz, sanki hiç eski gün olmamış. O bir
yolcu, ben bir yolcu… Ortak noktamız aynı şey için aynı yolda aynı arabada
oluşumuz. Bir de birbirimizi sevmekle, hoşlanmak, belki aşık olmak arasında
gidip geliyorduk. Ne ben kesin aşık olduğumdan emindim, ne de o. Konuşmadık
bunu , ama aşık olmadığımızı da konuşmamıştık.
Çeşitli nedenlerle bu gerçek dünyada kalmak istemiyorduk. Hayat ne kadar hak
ise gitmek de aynı nedenli hak olmalıydı. Bu yere ait olmadığımıza kanaat
getirecek olaylar yaşamıştık . Ayak uydurmakta ciddi zorluklar çekiyorduk.
Kimseyi anlayamadığımız gibi, kimse de bizi anlamıyordu. Bunlar bu büyük karar
için yeterli nedenler olabilir miydi ? Bilmiyorduk, ama öyle bir zorunluluk da
yoktu. Yolculuktan önce intiharla ilgili türlü şeyler okuduk, gizli gizli araştırdık,
şöyle mi ölsek, böyle mi ölsek… Ne beynimiz patlasın istiyorduk, ne de bitkisel
hayatta kalmak. İşi tam anlamıyla bitirmek ama güzel kalmak, güzel ölmek
istiyorduk. Yolculuk sırasında nasılsa bir şekle karar vereceğimizi düşünüp , ne
zaman , nasıl olacağını önümüzdeki kasabalara, şehirlere bıraktık. Bakalım nasıl
ölecektik.

Saat akşama yaklaşıyordu. Dennis arabayı sürüyor, ben uzaklara bakıyordum.
Konuşmuyorduk. Kim bilir o ne düşünüyordu, bıraktığı annesini, babasını, kız
kardeşini belki. Ben ne düşündüğümü bile fark edemeyecek kadar karışıktım.
Aslında içimde anlaşılır endişe, hatta korkular vardı. Yollar kalabalık değildi.
Tırları , kamyonları, bizimkinden daha eski arabaları, yaşlıları solluyorduk. Her
geçtiğimiz aracın sürücüsünün yüzüne dönüp bakıyordum. Yüzler ve hayatlar…

Donuk sürücüler, yolcular, öteki ve öteki…Sessiz bir seyir hali…

Uzun Yol
Hülya Uçar.